ศักราชใหม่ปี 908 วันที่ 16 พฤษภาคม ท้องฟ้าแจ่มใส
ซือเย่ไม่ยอมบอกความลับของเขากับฉัน แถมยังส่งซิวกับลู่เฉินเข้าไปนอนในห้องพยาบาลอีก เขานี่น่ารังเกียจจริงๆ
ออกไปปฏิบัติภารกิจกวาดล้างนอกพื้นที่อย่างเป็นทางการครั้งแรก หวังว่าหน่วยจะทำภารกิจลุล่วง กลับมาอย่างปลอดภัย
---《สมุดบันทึกของซูเหยา》
ยานเดี่ยวความเร็วเหนือเสียงแล่นอย่างนุ่มนวลในชั้นบรรยากาศ แสงแดดสีแดงทองส่องผ่านเมฆบางๆ กระจายออกเป็นทะเลเมฆที่เจิดจ้า
ซูเหยาและสมาชิกหน่วย 11 คนจากภาคตะวันออกสามกำลังเดินทางไปยังพิกัดที่ตั้งของด่านซานไห่
ด่านซานไห่คือจุดเริ่มต้นของกำแพงเมืองจีน ด้านหลังติดเขาเยียนซาน ด้านหน้าหันสู่ทะเลปั๋วไห่ ในสมัยโบราณมีคำกล่าวว่า "หนึ่งคนรักษาด่าน หมื่นคนก็เปิดไม่ได้" ซูเหยาคิดมาตลอดว่าอยากไปดูสักครั้ง น่าเสียดายที่ไม่เคยมีโอกาส
ตอนนี้ได้มาแล้ว แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
ซากกำแพงเมืองถูกพายุทรายกัดเซาะจนมองไม่ออกว่าเดิมเป็นอย่างไร ทะเลสาบที่แห้งขอดถูกปกคลุมด้วยเศษหินและพื้นดินที่แตกระแหง มีเพียงยอดเขาสูงชันที่ยังคงตั้งตระหง่าน
ซูเหยาเก็บภาพเรดาร์บนแท็บเล็ตทางยุทธวิธี แล้วถอนหายใจยาวในใจ
"พี่สาว ไม่สบายใจเหรอ?"
เลิ่งซาที่นั่งอยู่ทางขวาเอาหัวใหญ่ๆ มาใกล้จ้องเธอ จนเกือบจะชนจมูกเธออยู่แล้ว
พวกเซนทิเนลนี่ดูเหมือนจะไม่รู้จักจริงๆ ว่ามารยาทคืออะไร
ซูเหยาปัดหัวเจ้าหมานั่นออก "ไปหลบให้ห่างๆ เลยไป"
เลิ่งเย่เห็นเธอเบื่อ จึงเปิดภาพโฮโลแกรมให้เธอดูซีรีส์ เพราะต้องเดินทางด้วยเที่ยวบินนี้นานถึง 10 ชั่วโมง
แน่นอน คราวนี้ซูเหยาเลือกหนังที่ไม่ใช่หนังสยองขวัญด้วยความใส่ใจ กดเปิดหนังเรื่องหนึ่งแบบสุ่มๆ
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับวิศวกรคนหนึ่ง
วิศวกรเป็นเด็กกำพร้าที่เกิดในสลัม ตอนที่เกือบจะอดตายก็ได้รับการรับเลี้ยงจากลุงเก็บขยะคนหนึ่ง และตั้งชื่อให้ว่า หนูY