) ซูเหยาไม่ใช่ผู้หญิงขี้แย
บางทีตอนเพิ่งฟื้นขึ้นมา เธอรู้สึกว่าทุกอย่างที่นี่แปลกแยกไปหมด
โดยเฉพาะพวกเซนทิเนลที่ล่วงเกินไม่รู้กาลเทศะ ทำให้เธอหงุดหงิดแทบตายทุกวัน
แต่กฎของโลกเปลี่ยนไปแล้ว ยุคที่เธอคุ้นเคยไม่มีวันหวนคืน นอกจากปรับตัวให้เข้ากับที่นี่แล้ว ก็ไม่เห็นมีทางอื่น
แถมหลังจากคบหากันมาช่วงหนึ่ง พวกเซนทิเนลพวกนี้เนื้อแท้ก็ไม่ได้เลวร้าย อาจเป็นเพราะเธอโชคดี ที่ไม่เจอเซนทิเนลชั่วร้ายอย่างพวกผู้ปล้นชิงข้างนอก
เธอตัดสินใจได้อย่างเหมาะเจาะรวดเร็ว
ถึงหลิงจะผูกพันทางวิญญาณกับเธอแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะยังลังเลอยู่ตลอด ซูเหยาคอยให้เขามาหาเธอก่อน แต่เขาก็ไม่มา
บางทีเขาอาจยังคิดไม่ตก
เลิ่งเย่ว่านอนสอนง่าย เหมาะเป็นเครื่องมือชั้นดี แต่เขามีความรู้สึกร่วมกับเลิ่งซา และเลิ่งซาก็เป็นน้องชายขี้หึงสุด ๆ ถ้าเลือกเลิ่งเย่ เขาต้องโกรธพี่ชายไปอีกนานแน่
ซูเหยามองออกตั้งนานแล้วว่า ในทีมเล็กนี้ มีแค่เลิ่งซาที่แคร์เลิ่งเย่มากที่สุด
ถึงเขาจะเอาแต่บ่นรำคาญพี่ชายใบ้ของตัวเองทุกวัน แต่ก็มีแค่เลิ่งซานั่นแหละ ที่คอยกินข้าวกับเลิ่งเย่ และไปลาดตระเวนกับเขา
นอกจากเลิ่งซาที่เป็นญาติแล้ว เลิ่งเย่ก็ไม่มีเพื่อนในฐานทัพอีกเลย เธอจะทำให้สองพี่น้องฝาแฝดบาดหมางกันไม่ได้ จะให้มาอยู่กับเธอพร้อมกันทั้งคู่ก็คงเป็นไปไม่ได้
เตียงมันจะใหญ่พอไหม?
ถ้าจะมีเรื่องนั้น ก็ไว้คิดทีหลังเถอะ