ซูเหยาถูกรังควานจนถึงเที่ยงคืนกว่าจะจบ
ลู่เฉินเหมือนคนบ้า ไม่รู้จักคำว่าพอดี
ล่อลวงครั้งแล้วครั้งเล่า...นับครั้งไม่ถ้วน...
แถมยิ่งทำยิ่งคึก
ก่อนจะสลบไป ซูเหยารู้สึกแค่ว่าหลังของตัวเองแทบพัง
ได้ลิ้มรสก็อดใจไม่อยู่ ยิ่งไอ้หนุ่มๆ ที่เพิ่งเป็นหนุ่มเต็มตัวนี่ก็มีแรงบ้าคลั่งเหลือเฟือ
นางนอนจนตะวันสาดถึงก้นจึงตื่น ส่วนลู่เฉินตื่นไปแล้ว บนตัวนางคือชุดนอนสะอาดที่เขาเปลี่ยนให้หลังอาบน้ำให้
กลัวปลุกนาง ก่อนไปยังอุตส่าห์หยิบตุ๊กตามายัดใส่อ้อมอกนาง
เพราะเขาก็สังเกตเห็นแล้วว่า ซูเหยาชอบนอนแนบคน ต้องมีอะไรกอดถึงจะหลับ
ซูเหยาบิดขี้เกียจ กำลังจะพลิกตัว ปวดหน่วงรุนแรงก็แล่นขึ้นจากท้องน้อย
เจ็บจนนางทำหน้าย่น ทั้งที่ลู่เฉินพยายามอ่อนโยนและควบคุมตัวเองที่สุดแล้ว แต่ขนาดที่ไม่พอดีกันก็สร้างความทรมานให้ซูเหยามาก
นางพักอยู่นานกว่าจะค่อยๆ ลุกขึ้น พอลุกก็พบว่าโยมินั่งอกอยู่ข้างเตียง
“โยมิ?”
เมื่อคืนนางหาเขาไม่เจอสักที่ กำลังจะถามว่าเขาไปไหนมา
“อรุณสวัสดิ์ เหยาเหยา”
คำทักทายตามโปรแกรม ซูเหยาไม่ได้ใส่ใจ แต่นางรู้สึกว่าวันนี้โยมิดูอารมณ์หงอยไปหน่อย
“เมื่อคืนเจ้าไปไหนมา?”
โยมิไม่ตอบคำถามนี้ ความจริงแล้ว เขารู้ว่าซูเหยาอยู่ในช่วงติดสัด และตัวเขาเองเป็นแค่คนเสมือนจริง จึงทำอะไรไม่ได้
ทั้งไม่อาจบรรเทาความทรมานของนาง ยิ่งไม่อยากเห็นนางใกล้ชิดกับชายอื่น
ตามเหตุผล ซูเหยาเป็นเจ้านายของเขา ไม่ว่าเจ้านายจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
ความหึงหวง ไม่ควรเป็นอารมณ์ของคนเสมือนจริง
“เหยาเหยา หนึ่งสัปดาห์ที่เจ้าจากไป ฉันคิดถึงเจ้ามาก”
โยมิไม่ชอบคุยกับชิวชิว เขาคิดว่าหุ่นยนต์นั่นช่างเจ้ากี้เจ้าการเกินไป ช่วงที่ซูเหยาออกภารกิจ ทุกวันเขาทำเพียงชาร์จไฟ เหม่อลอย