เสียงยังไม่ทันขาดหาย จูบที่แข็งกร้าวและบีบบังคับยิ่งกว่าก็บดขยี้ริมฝีปากนุ่มของเธอจนแทบแบนราบ พ่วงด้วยแรงที่ทำให้หายใจลำบากและความคลุ้มคลั่ง
“อืม...”
ริมฝีปากของผู้ชายช่างยั่วยวนนัก หนาเต็มได้รูป
ทุกครั้งที่ดูดดุนและจูบ ต่างก็ส่งกระแสไฟอ่อน ๆ ที่ซ่านซ่าและแหย่ยั่วไม่หยุดไปทั่วกล้ามเนื้อริมฝีปาก
เขาดูเหมือนเกิดมาเพื่อจูบปาก
ไม่คิดจะค่อยเป็นค่อยไป มีแต่การปล้นชิงอย่างป่าเถื่อน
ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัด ฟันและริมฝีปากซ้อนทับกัน ก่อเกิดพายุที่หนาวเหน็บซัดกระหน่ำเป็นระลอก
เขาเรียกร้องเอาอย่างไม่ยับยั้ง ไม่เหลือโอกาสให้เธอได้ต่อต้านเลยสักนิด
เธอเหมือนตกลงไปในทะเลร้อนที่ไร้ขอบเขต กระแสน้ำร้อนแรงนับไม่ถ้วนโอบรัดแขนขาเธอไว้ ซ่าดังข้างหู
ซูเหยาพยายามหลบเลี่ยงจนแทบหายใจไม่ออก
เธอผลักบ่าหนักหน่วงของผู้ชายไม่สำเร็จ ได้แต่ใช้ปลายนิ้วข่วนเขาอย่างอดทนไม่ไหว ถึงขั้นไปจับหูเขาและดึงรากผมดำของเขา
ซือเย่ไม่พอใจที่เธอดิ้นรน จึงจับข้อมือทั้งสองข้างของซูเหยาไว้แน่น ยกขึ้นเหนือศีรษะ เพื่อให้เขาสะดวกแก่การปล้นชิงตามอำเภอใจมากขึ้น
“ที่รัก อยู่นิ่ง ๆ...”
กลิ่นหอมจากเรือนร่างของหญิงสาวลอยเข้าจมูกอย่างอ้อยอิ่ง สัญชาตญาณจากยีนถูกปลุกขึ้น
กลิ่นนี้คือกลิ่นที่เขาหลงใหลใฝ่หาอย่างชั่วร้าย ตั้งแต่วินาทีแรกที่ซูเหยามาถึงภาคตะวันออกสาม