ซูเหยารู้ดีถึงความหน้าด้านไร้ยางอายของพวกเซนทิเนล เมื่อได้ครั้งแรก ก็ย่อมเอาครั้งที่สอง ที่สาม...
ไม่มีวันพอ เหมือนหลุมไร้ก้น
“ปล่อยฉันลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ซือเย่!”
ในฐานทัพทั้งหมด ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อจริงของซือเย่นอกจากซิว
ถ้าจะเรียกก็แอบเรียกกันลับหลัง พลางสบถด่าไอ้พวกเสแสร้งตามไปด้วย
ต่อหน้าเขาก็ต้องทำเป็นเรียบร้อยเรียกหัวหน้าอย่างว่าง่าย
มีเพียงซูเหยาที่ด่าทุกคำหยาบคายมาแล้วหมด สัตว์เดรัจฉาน ไอ้สารเลว ไอ้หมาเถื่อน ไอ้ผู้ชายหน้าไม่อาย...
ซือเย่พลิกร่างซูเหย่าหันมา หงายตัวขึ้น กอดเธอแบบเผชิญหน้ากัน
ตอนนี้สมองของเขาผ่อนคลายมาก เป็นความโปร่งเบิกบานและหย่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นั่นหมายความว่าตอนนี้เขาอารมณ์ดีมาก
ผู้หญิงอารมณ์ร้ายก็ไม่ต่างจากกระต่ายที่ตกใจจนลนลาน ซือเย่รู้ดีว่าความอดทนของผู้นำทางก็มีขีดจำกัด โดยเฉพาะสำหรับซูเหยา เธอกัดคนเป็นจริงๆ
ถึงแม้ตัวเขายังเอาไม่หนำใจก็ตาม
ก้มหน้าลงมาพัวพันจูบซ้ำอีกยก ซือเย่ถึงได้ปล่อยริมฝีปากของซูเหยาอย่างพอใจ แล้วอุ้มเธอออกจากห้องขังเดี่ยว
ส่วนริมฝีปากของเธอก็ถูกทำร้ายจนผิดรูปผิดร่าง บวมเจ่อขึ้นมาแล้ว
ซูเหยานั่งอยู่บนแขนของซือเย่ มองใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาของชายหนุ่มอย่างเงียบๆ
เธอสงสัยนัก ทำไมทะเลจิตของซือเย่ถึงเป็นหลุมดำ มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์
ทะเลจิตของเซนทิเนลจะไร้ขอบเขตไม่ได้ เพราะโครงสร้างและการคงอยู่ของทะเลจิตต้องอาศัยพลังจิตค้ำจุน
ยิ่งอาณาเขตกว้าง พลังจิตที่ต้องใช้ก็ยิ่งมาก