ในขณะนั้น สาวๆ ที่มาร่วมอบรมด้วยกันหลายคนอดไม่ได้ที่จะย้ายเข้ามาใกล้ๆ กัน แล้วก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเสียงเบา
"ว้าว! นั่นเลขาธิการจี้ใช่มั้ย? หล่อมากเลย!"
"ใช่ๆ เหมือนดาราเลย!"
"ว่าแต่ ผมว่าเขาหล่อกว่าดาราอีกนะ! ดาราเนี่ยแต่งหน้ามา แต่งไฟมา แต่เลขาธิการจี้เนี่ย ไม่แต่งเลยสักนิด!"
"อื้อๆๆ! แล้วดูหุ่นนั่นสิ บุคลิกนั่น... ตายแล้ว นิยายเรื่องพระเอกซีอีโอทั้งหลายยังเขียนไม่ถึงเลย!"
"แค๊กๆๆ!"
หลี่เวยที่อยู่ไม่ไกลได้ยินจนรู้สึกเขินไปหมด จึงรีบกระแอมเสียงดัง แล้วส่งสายตาตำหนิไปให้—"พวกเธอเบาๆ หน่อยสิ"
สาวๆ พวกนี้ ทำไมกันเป็นแบบนี้ไปได้?
แล้วนี่มันที่ไหนกัน?
คนตรงหน้าคือใคร?
นี่คือผู้ใหญ่ที่ "อยู่เหนือใครนอกจากหนึ่งคน" ของเมืองหลี่เฉิงเชียวนะ อย่ามาคิดว่าเป็นดาราหนุ่มอะไรก็ได้ ที่จะมามั่วมองกันได้ตามใจชอบ!
โชคดีที่สาวๆ ยังรู้จักกาลเทศะ รีบหุบปากทันที แล้วยืนตัวตรงกันเป็นแถว
"เตรียมตัวกันเป็นยังไงบ้าง?" จี้ฉือชวนถามหลี่เวยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร
"กราบรายงานเลขาธิการจี้ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว พวกเราเพิ่งจะทำการสอบจำลองรอบสุดท้ายเสร็จพอดีค่ะ" หลี่เวยตอบอย่างนอบน้อม หลังตรงสุด
"อืม ดี" จี้ฉือชวนพยักหน้าให้อย่างพอใจ
สายตาของเขากวาดมองผ่านฝูงชนไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ผ่านใบหน้าของหลินซี
บังเอิญที่หลินซีก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี อยากจะแอบมองท่านเลขาธิการจี้ในตำนาน สายตาของทั้งคู่ก็เลยมาปะทะกันกลางอากาศอย่างจัง
หลินซีตกใจแทบกระโดด รีบก้มหน้าลง ส่ายสายตาหนี หัวใจเต้น "ตุ๊บๆๆ" ไม่หยุด
โอ้ย!
จะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?
ไปสบตากับท่านเลขาธิการจี้ได้ยังไงเนี่ย!
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ลับๆ พยายามจะใจเย็นกับหัวใจที่เต้นเร็วเกินไป
บุคลิกของท่านเลขาธิการจี้นี่แข็งแกร่งจริงๆ นะ!
แค่สบตาแป๊บเดียวจากระยะไกล เธอก็รู้สึกขนหัวลุก หัวใจเต้นแรง
"เมื่อกี้บอกว่าเพิ่งสอบจำลองรอบสุดท้ายไปน่ะเหรอ?" จี้ฉือชวนละสายตากลับมา มองหลี่เวยอีกครั้ง
"ใช่ค่ะ ท่านเลขาธิการ"
"พอดีเลย" จี้ฉือชวนพูดช้าๆ ใจเย็น เสียงไม่ดัง แต่ทำให้ทุกคนที่นั่นใจหายวาบไปหมด "ฉันขอตรวจผลงานการฝึกอบรมของพวกเธอหน่อยแล้วกัน"
อะไรนะ?!
ท่านเลขาธิการจะสอบเองเลยเหรอ?
เอาล่ะ สาวๆ ที่เพิ่งจะแอบนินทาว่าท่านเลขาธิการหล่อ ถึงกับเครียดกันเป็นแถว อยากจะถอนคำพูดเมื่อกี้กลับคืนมาเหลือเกิน
จริงด้วย พวกเธอไม่ควรหลงกลรูปลักษณ์ภายนอกของเขา!
อะไรดาราใหญ่?
นี่มันเจ้านายใหญ่สุดโหดชัดๆ !!
ทุกคนต่างก้มหน้าหายใจเบาๆ พยายามลดตัวตนของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุด
ขนาดหลี่เวยเอง ฝ่ามือยังชื้นเหงื่อเลย
ความตึงเครียดในที่นั้นพุ่งขึ้นถึงขีดสุดทันที!
"พวกเธอ—" สายตาของจี้ฉือชวนค่อยๆ กวาดมองไปรอบๆ กลุ่มสาวน้อยที่ยืนก้มหัวอยู่ข้างๆ แล้วถามเสียงเรียบ "มีใครอยากจะอาสามาสอบกับฉันไหม?"
ไม่มีใครพูด
ในที่นั้นเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ตรงข้ามกับเสียงอึกทึกจากการก่อสร้างในบริเวณนิทรรศการรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
หลี่เวยในใจร้อนรนกระทืบเท้าปุบปับ—คุณผู้หญิงทั้งหลายของฉัน พวกเธอพูดอะไรกันหน่อยสิ!
เมื่อกี้ไม่ใช่คุยกันเก่งมากเหรอ? ทำไมพอได้ยินว่าจะต้องซ้อมกับท่านเลขาธิการจี้ กลับเงียบกริบไปหมดเลย?
สามวินาที...
ห้าวินาที...
สิบนาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีใครกล้าออกมาข้างหน้า
หลี่เวยร้อนใจมาก ส่งสายตาสื่อสารให้พวกเธอไม่หยุด
แต่สาวๆ แต่ละคนก็ได้แต่ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง เหมือนนกกระทาที่หดหัวเข้าหากัน
สีหน้าของจี้ฉือชวนก็ค่อยๆ หมองลง
เขาเป็นแค่ผู้บริหารท้องถิ่นคนนึง พวกเธอยังกลัวขนาดนี้ ถ้าเจอคณะผู้แทนการค้าต่างประเทศจริงๆ ล่ะก็ คงจะทำอะไรไม่ถูกกันเลยสินะ?
"ท่านเลขาธิการจี้ ให้ฉันลองดูนะคะ"
ท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงผู้หญิงที่ใสกิ๊งดังขึ้นมา เหมือนเสียงกระดิ่งลมที่ไพเราะ ช่วยตัดความอึดอัดในอากาศออกไป
จี้ฉือชวนหันไปตามเสียง ก็เห็นเด็กสาวชุดเดรสสีขาวเดินออกมาจากแถวอย่างสง่างาม
เธอยืนตัวตรง ใบหน้ามีรอยยิ้มที่พอดี สายตาใสซื่อ ไม่เกินไปไม่ขาดไป
"ดี" ใบหน้าของจี้ฉือชวนมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นในที่สุด
หลี่เวยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก—ยังดีที่มีหลินซี ไม่งั้นวันนี้หน้ายับแน่
"เธอชื่ออะไร?" จี้ฉือชวนถาม
"หนูชื่อหลินซีค่ะ หลินเป็นไม้สองต้น ซีเป็นซีในคำว่า 'กลับไปกลับมา' ค่ะ"
"ดี" จี้ฉือชวนพยักหน้า ชี้ไปที่ป้ายนิทรรศการด้านหลัง "งั้นตอนนี้ ขอให้เธอคิดว่าฉันเป็นหนึ่งในคณะผู้แทนการค้าต่างประเทศ แล้วแนะนำประวัติการพัฒนาอุตสาหกรรมเครื่องเคลือบของเมืองหลี่เฉิงกับจุดเด่นหลักๆ ให้ฉันฟังหน่อย"
"ท่านเลขาธิการจี้อยากฟังภาษาอะไรคะ อังกฤษหรือฝรั่งเศส?" จู่ๆ หลินซีก็ถามขึ้น
จี้ฉือชวนชะงักไปเล็กน้อย
หึ เด็กคนนี้ หรือว่าจะพูดได้สองภาษาเหมือนที่เจียงเฉินว่าไว้จริงๆ?
เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พูดเสียงเรียบ "เป็นอังกฤษละกัน ฉันฟังออกแค่อังกฤษ"
ดวงตาของหลินซีเบิกกว้างขึ้นอีกนิด
จริงๆ แล้วเมื่อกี้เธอแค่ลองเชิง—อยากรู้ว่าท่านเลขาธิการจี้จะรู้ภาษาต่างประเทศหรือเปล่า
ไม่คิดว่า เขาจะรู้จริงๆ ด้วย
เกินคาดไปหน่อย แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็เหมือนจะสมเหตุสมผลดี
ยังไงซะ หลินหงอันเคยบอกเธอมาก่อนว่า ท่านเลขาธิการจี้จบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังด้านรัฐศาสตร์
มหาวิทยาลัยนั้นเธอรู้จัก ถึงจะสู้มหาวิทยาลัยชั้นนำอื่นๆ ไม่ได้ แต่สำหรับคนที่ทำงานการเมืองด้วยกัน สถานะของมันไม่ได้แพ้มหาวิทยาลัยเหล่านั้นเลย
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับท่าทางให้ดี แล้วยิ้มอย่างมืออาชีพและเหมาะสม
หนึ่งวินาทีต่อมา สำเนียงลอนดอนที่ได้มาตรฐานก็ค่อยๆ ไหลออกจากริมฝีปากสีแดงสดใสของเธอ ชัดเจนและลื่นไหล "Hello and welcome to Licity, the renowned porcelain capital." (สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่หลี่เฉิง เมืองหลวงแห่งเครื่องเคลือบ)
จี้ฉือชวนชะงักไปอีกครั้ง
การออกเสียงนี้... ใครไม่รู้คงคิดว่าเธอไปอยู่เมืองอังกฤษมาหลายปี
แต่เขาก็ตั้งสติได้เร็ว ยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันเล็กน้อย "Hello, could you please briefly introduce the development history and major features of porcelain produced in Licity?" (สวัสดีครับ ช่วยแนะนำประวัติความเป็นมาและจุดเด่นหลักๆ ของเครื่องเคลือบหลี่เฉิงสั้นๆ ได้ไหมครับ?)
ดวงตาสวยๆ ของหลินซีเบิกกว้างขึ้นอีก
ที่แท้ท่านเลขาธิการจี้ไม่ใช่แค่ฟังออก แต่พูดได้ด้วย?
แล้วพูดได้คล่องขนาดนั้นอีก?
เธอตั้งสติ ปรับการหายใจ คิดเล็กน้อย แล้วก็เริ่มแนะนำต่อด้วยภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่ว "Licity has a long history of porcelain production. During the Ming and Qing dynasties, small private kilns here mostly made rough pottery articles for daily use ……" (เมืองหลี่เฉิงมีประวัติการผลิตเครื่องเคลือบที่ยาวนาน ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง เตาเผาเอกชนขนาดเล็กในท้องถิ่นส่วนใหญ่จะผลิตเครื่องปั้นดินเผาหยาบๆ สำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน...)