เสียงของเด็กสาวดั่งสายน้ำบนภูเขา กระทบหินดั่งเสียงระฆัง ใสกระจ่างนุ่มนวล ฟังแล้วทำให้อยากฟังซ้ำอีกหลายรอบ
เธอพูดไป พลางชี้ไปที่ภาพข้อมูลในห้องจัดแสดง และสิ่งของจริงในตู้โชว์ อธิบายให้จี้ฉือชวนฟังทีละจุด
จี้ฉือชวนยืนอยู่ข้างเธอ ตั้งใจฟังคำแนะนำของเธอ บางครั้งก็ถามเป็นภาษาอังกฤษหนึ่งสองประโยค ดูเหมือนแขกต่างชาติจริง ๆ
แม้ทั้งสองจะห่างกันครึ่งตัวตามระยะห่างสังคมมาตรฐาน แต่หลินซียังรู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยพบมาก่อน
เหตุผลไม่มีอื่น
หนึ่งคือจี้ฉือชวนสูงเกินไป—สูงถึง 1.85 เมตร ส่วนหลินซีเป็นสาวใต้ทั่วไป สูงเพียง 1.65 เมตร วันนี้ใส่รองเท้าส้นสูงครึ่งนิ้ว สูงสุดก็แค่ 1.68 เมตร ยืนต่อหน้าคนที่สูง 1.85 เมตร ต้องเงยหน้าคุยตลอด
สองคือ... ในฐานะผู้มีอำนาจ เขามีพลังกดดันที่มองไม่เห็นติดตัว แม้เขาไม่พูดอะไร ไม่ทำอะไร แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้คนอื่นตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว
หลินซีกัดริมฝีปากล่าง บังคับตัวเองให้ไม่สนใจแรงกดดันนั้น แล้วรวมสมาธิทั้งหมดไปที่เนื้อหาที่ต้องอธิบาย
การสอบจำลองทั้งหมดใช้เวลาประมาณสิบนาที
สุดท้าย จี้ฉือชวนพยักหน้าอย่างพอใจ "โอเค ดีมาก ขอบคุณ" (ดีมาก ขอบคุณ)
หลินซีก้มหัวเล็กน้อย ยิ้มอย่างมืออาชีพ: "ยินดีต้อนรับ มันเป็นเกียรติของฉัน" (คุณเกรงใจเกินไป นี่เป็นเกียรติของฉัน)
พูดจบ เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว กลับไปที่ตำแหน่งเดิมของเธอ
จนถึงตอนนี้เธอถึงรู้ว่าหน้าผากและฝ่ามือของเธอมีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมานานแล้ว หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติมาก
เด็กสาวข้าง ๆ แอบชูนิ้วโป้งให้เธอ พร้อมทำปากเงียบ ๆ ว่า "เก่งมาก!"
หลินซียิ้มแห้ง ๆ ให้เธอ—
จะเก่งอะไรได้ หลังเธอเกือบเปียกไปด้วยเหงื่อแล้ว
"พวกคุณเตรียมตัวมาไม่เลวเลย" จี้ฉือชวนหันไปทางหลี่เวย สายตากวาดมองสาว ๆ ที่ยืนเป็นแถว น้ำเสียงสงบแต่มีพลังที่ไม่อาจมองข้าม "หวังว่าทุกคนจะแสดงหลี่เฉิงอย่างมั่นใจและสง่างามเหมือนหลินซี คาดหวังพวกคุณในช่วงไม่กี่วันข้างหน้าที่งานแสดงจะทำผลงานได้ยอดเยี่ยม"
พูดจบ เขาพาเจียงเฉินเดินจากไป
จี้ฉือชวนไปแล้ว สาว ๆ ที่เงียบกริบเมื่อครู่ก็แตกเป็นเสียงเซ็งแซ่ทันที
"ว้าว! หลินซีเธอเก่งมาก!" สาวที่ชูนิ้วโป้งเมื่อครู่เดินเข้ามา ด้วยแววตาชื่นชม "รู้ไหมว่าเลขาธิการจี้มีพลังกดดันแค่ไหน ฉันเห็นเขาปุ๊บ ขาหน้าของฉันก็สั่นทันที! เธอยังตอบโต้เขาได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนี้ เป็นภาษาอังกฤษด้วยนะ!"
"ใช้ ๆ ใช้!" สาวอีกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย มือตบหน้าอกด้วยความตกใจ "ถ้าเป็นฉัน คงพูดไม่จบประโยค ไม่ต้องพูดถึงการแนะนำเป็นภาษาอังกฤษเลย"
"จริง ๆ ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น..." หลินซีรู้สึกเขินอายกับคำชม ยิ้มอย่างถ่อมตัว "พวกเธออย่าไปคิดว่าเขาเป็นเลขาธิการ คิดซะว่าเขาเป็นแขกต่างชาติหรือแขกผู้มีเกียรติทั่วไป ก็จะไม่ตื่นเต้น"
"อื้ม ๆ ๆ!" หลี่เวยกระแอมเสียงดัง ขัดจังหวะการสนทนาของพวกเธอ "เอาล่ะ ๆ สาว ๆ เรามาต่อกันเถอะ เลขาธิการจี้บอกแล้วว่าอีกไม่กี่วันจะดูผลงานของทุกคน ต้องไม่ทำให้เขาผิดหวังนะ!"
การฝึกอบรมดำเนินต่อไป
...
อีกด้านหนึ่ง จี้ฉือชวนพาเจียงเฉิน เดินตรวจตราในงานแสดงต่อไป
เจียงเฉินเดินไปพลาง ไม่ลืมที่จะประจบ: "เลขาธิการจี้ ไม่คิดว่าคุณจะพูดภาษาอังกฤษได้ดีขนาดนี้ การออกเสียงมาตรฐานมาก เหมือนคนต่างชาติเลย"
"จริงเหรอ?" จี้ฉือชวนหยุดเดินทันที หันข้างมองเขา มุมปากยิ้มอย่างมีเลศนัย "แล้วเธอลองพูดสิ ฉันกับสาวน้อยคนนั้น—ชื่อหลินอะไรนะ?"
"หลินซี" เจียงเฉินรีบตอบ
"ใช่ หลินซี" จี้ฉือชวนพยักหน้า ถามอย่างสนใจ "เธอว่า ฉันกับเธอ ใครพูดภาษาอังกฤษเก่งกว่ากัน?"
"เอ่อ..." เจียงเฉินอึ้งไปทันที
ไม่ใช่สิ เลขาธิการจี้ถามคำถามเด็ก ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
นี่ไม่เหมือนสไตล์ของเขาเลย!!!
เขาจับต้นคออย่างเขินอาย พยายามหาคำพูด: "คุณสองคน... ก็ดีทั้งคู่ สุดยอดทั้งคู่ ไม่แพ้กัน! เก่ง... เก่งมาก!"
เห็นสีหน้าเขาราวกับกำลังเผชิญศึกใหญ่ จี้ฉือชวนยิ้มมุมปาก แววตาวาบผ่านความขบขัน: "ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น แกล้งเธอเล่น"
พูดจบก็เดินต่อไป
เจียงเฉินรีบตาม แต่ในใจกลับบ่นอย่างหนัก: ไม่ผิดพลาดใช่ไหม? เลขาธิการจี้แกล้งเขาอยู่?
พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกแล้วเหรอ?
"ที่เธอบอกว่าหลินซีคนนั้นเรียนที่มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น?" พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จี้ฉือชวนก็ถามขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ
"ใช่ ๆ" เจียงเฉินตั้งสติได้ รีบตอบ
เขานึกว่าเรื่องนี้จบไปแล้ว
"วิชาเอกภาษาต่างประเทศ?"
"ไม่ใช่ ๆ" เจียงเฉินอธิบาย "วิชาภาษาต่างประเทศเป็นวิชาโท วิชาเอกของเธอน่าจะเป็นด้านเศรษฐศาสตร์ ที่แน่ ๆ คืออะไรฉันก็ไม่ค่อยชัด"
"คณะเศรษฐศาสตร์?" จี้ฉือชวนหยุดชะงัก
"น่าจะใช่..." เจียงเฉินไม่ค่อยแน่ใจ "ฉะ ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน"
"หลินหงอันให้กำเนิดลูกสาวที่ดีจริง ๆ" จี้ฉือชวนพูดเบา ๆ ในน้ำเสียงฟังไม่ออกว่าเป็นอารมณ์อะไร
"ใช่แล้ว!" เจียงเฉินรีบเสริม "หลินซีเก่งจริง ๆ สวย เรียนดี นิสัยก็ดี"
พูดไปพูดมา เขาก็นึกขึ้นได้ ถอนหายใจ: "แต่ตอนนี้ท่านหัวหน้าหลิน คงกำลังร้อนใจอยู่เหมือนกัน"
"หมายความว่ายังไง?" จี้ฉือชวนหยุดอีกครั้ง หันกลับไปมองเขา ดวงตาสีดำเข้มที่เต็มไปด้วยความสนใจ
รู้ตัวว่าพูดผิดไป เจียงเฉินรีบโบกมือ: "ก็ ไม่มีอะไร แค่พูดไปเรื่อยเอง"
"พูดมา"
เพียงคำเดียว เสียงไม่ดัง แต่มีพลังที่ไม่อาจขัดขืน
ภายใต้สายตาจ้องมองไม่กะพริบของชายคนนั้น เจียงเฉินทนไม่ไหว ต้องเล่าเรื่องซุบซิบที่เขารู้ทั้งหมดออกมา
"ก็คือ... ท่านหัวหน้าหลินอยากให้หลินซีหลังเรียนจบกลับไปสอบราชการที่หลี่เฉิงหรือเจียงเฉิง แต่หลินซีไม่อยากกลับ อยากอยู่พัฒนาที่ฮู่เฉิง"
"โอกาสที่ฮู่เฉิงมีมากกว่าที่หลี่เฉิงจริง ๆ" จี้ฉือชวนพูดตามข้อเท็จจริง
"พูดอย่างนั้นก็จริง แต่คุณไม่รู้อะไร" เจียงเฉินถอนหายใจ "ท่านหัวหน้าหลินมีลูกสาวคนเดียว สองสามีภรรยาดูแลเธอหนักยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ถ้าเธอเรียนจบแล้วอยู่ที่ฮู่เฉิงจริง ๆ หลี่เฉิงกับฮู่เฉิงห่างกันเป็นพันลี้ ต่อไปอยากเจอกันบ่อย ๆ ก็ยากจะแย่"
"อืม ก็จริง" จี้ฉือชวนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
นิ่งเงียบไปสองสามวินาที เขาถามอีก: "แล้วเธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ที่ฮู่เฉิงหรือเปล่า?"
"ก็เพราะ... เพราะ..." เจียงเฉินพูดติด ๆ ขัด ๆ
เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของสาวน้อยคนนั้น เขาเลยพูดไม่ออกชั่วขณะ
"เพราะอะไร?" จี้ฉือชวนเหมือนไม่รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังลำบากใจ ถามต่อ