กลับมาถึงบ้านไม้ เสินหนิงรีบลงกลอนประตูไม้อย่างเดิม
การต่อสู้เมื่อครู่นี้แม้จะไม่ดุเดือดนัก แต่ก็ใช้พลังงานไปไม่น้อย
เธอกินข้าวเที่ยงมาค่อนข้างอิ่ม และช่วงบ่ายก็ยุ่งอยู่กับการจัดลานบ้านและคราฟต์ไอเทม ไม่ได้ออกกำลังกายหนักๆ
เพิ่งสังหารหมาป่าเขี้ยวเทาไป ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไร
เสินหนิงหยิบเบอร์รี่สองสามลูกออกมาจากอินเวนทอรี่ นั่งลงที่ขอบเตียงไม้ กินไปพลางเปิดช่องแชตไปพลาง
ตอนนี้ ช่องแชตทั้งช่องปั่นป่วนไปหมดแล้ว
“มีใครมาช่วยฉันหน่อยไหม! สัตว์ร้ายตัวนั้นยังมาขวางอยู่หน้าประตู!”
“จบแล้ว... ความทนทานของบ้านไม้เหลือแค่ร้อยกว่าๆ แล้ว!”
“ใครมีอาวุธบ้าง? ฉันยอมแลกด้วยสิ่งของ!”
“เมื่อกี้ฉันคิดจะวิ่งออกไป เกือบโดนมันกัดตายไปแล้ว!”
...
ข้อความขอความช่วยเหลือเด้งขึ้นมาแทบทุกสองสามวินาที
บางคนถึงกับส่งข้อความติดต่อกันหลายข้อความ
“ถ้าฉันไม่ตอบกลับ ก็คงตายไปแล้วล่ะ...”
“รู้งี้ตอนบ่ายไม่น่าขี้เกียจเลย ”
“พ่อ แม่ หวังว่าพวกท่านจะยังปลอดภัย...”
ดูข้อความที่เลื่อนขึ้นเรื่อยๆ เสินหนิงก็เงียบไปชั่วขณะ
ดูเหมือนว่า... ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว
คืนแรกหลังจากสิ้นสุดการคุ้มครองมือใหม่ ใกล้ที่พักพิงของผู้รอดชีวิตทุกคน จะมีสัตว์ร้ายโผล่มาตัวหนึ่ง
นี่น่าจะเป็นกฎของทวีปต้นกำเนิด
กลางวันให้ผู้เล่นออกไปสำรวจ เก็บทรัพยากร ส่วนกลางคืนก็ต้องเฝ้าที่พักพิงของตัวเอง