[หมายเหตุผู้อ่าน:
1. เนื้อเรื่องดำเนินช้า พระเอกเป็นสายเดียวดาย แต่จะมีสัตว์เลี้ยง ค่อย ๆ เติบโต ไม่ได้เริ่มต้นมาแกร่งเลย;
2. ค่าความโชคดีของตัวเอกค่อนข้างสูง;
3. มีการบรรยายเรื่องอาหารค่อนข้างมาก พระเอกกินดีทุกวัน;
4. มีการปฏิสัมพันธ์กับสัตว์เลี้ยงค่อนข้างมาก ตัวเอกไม่มีมนุษย์ที่สนิทสนมลึกซึ้ง สัตว์เลี้ยงเป็นทั้งเพื่อนร่วมทางและครอบครัว ความรู้สึกระหว่างพวกเขาเป็นไปทั้งสองฝ่าย ก่อนที่พวกมันจะเติบโตเต็มที่ (ช่วงวัยเด็ก) เสินหนิงอาจดูแลพวกมันมากหน่อย แต่ไม่ใช่การให้ฝ่ายเดียว
สัตว์เลี้ยงยังมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้กับเสินหนิงผู้โดดเดี่ยวในโลกใบนี้อีกด้วย เมื่อพวกมันเติบโตเต็มที่ก็แข็งแกร่งมาก สามารถปกป้องเธอได้]
[ที่ฝากสมอง ^_^]
เสินหนิงจ้องจอคอมพิวเตอร์ อีเมลยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม
จบการศึกษามาสามเดือน เธอส่งเรซูเม่ไปกว่าหนึ่งร้อยฉบับ
"ขอแสดงความเสียใจ ความสามารถของคุณยังไม่ตรงกับตำแหน่งงานนี้ในขณะนี้..."
"ขอบคุณที่ส่งใบสมัครมา..."
ยอดเงินในโทรศัพท์เหลือแค่เลขสามหลัก ค่าเช่าบ้านจะครบกำหนดอีกห้าวัน
เธอถอนหายใจ ปิดแอปหางาน มองเพดานมืด ๆ ของห้องเช่า
"หรือว่า...พรุ่งนี้ไปส่งอาหารดี?"
คิดไปคิดมา ความง่วงก็เข้าครอบงำ
...
[ตรวจพบว่าอารยธรรมดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขการหลอมรวม]
[กำลังเชื่อมอารยธรรม...]
[100%...]
เสียงกลไกไร้ความรู้สึกดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
เสินหนิงลืมตาขึ้นมาทันที
เธอคิดว่าตัวเองยังฝันอยู่ แต่เบื้องหน้าไม่ใช่ห้องเช่าที่คุ้นเคยอีกต่อไป
เหนือหัวเป็นชั้นหญ้าฟางที่บางเบา
เสาไม้สี่ต้นค้ำยันเพิงเล็ก ๆ ที่ลมโกรกทุกด้าน พื้นใต้เท้าเป็นดินโคลน ลมยามเช้าพัดเข้ามาทางทั้งสี่ทิศ
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าสีเขียว
ไกลออกไป เป็นป่าไม้ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ในขณะนั้น เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดของมวลมนุษยชาติ]
[ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่ทวีปต้นกำเนิด]
[มนุษย์ทั้งหมดบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินถูกส่งมาเรียบร้อยแล้ว]
[ที่นี่ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ พร้อมด้วยอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ทั่วไป]
[การมีชีวิตอยู่รอด คือเป้าหมายเดียวของพวกคุณ]
[เริ่มแจกจ่ายพรสวรรค์เริ่มต้น]
วินาทีถัดมา แผงแสงโปร่งแสงครึ่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเสินหนิง
[กรุณาสุ่มพรสวรรค์ของคุณ]
ตรงกลางแผงแสง การ์ดใบหนึ่งที่ส่องประกายแสงสีขาวค่อย ๆ หมุน
เสินหนิงหายใจเข้าลึก ๆ ยื่นมือออกไปแตะเบา ๆ
การ์ดถูกเปิดออก แสงสีทองเปล่งประกาย
[ยินดีด้วยผู้เล่นได้รับพรสวรรค์ — เปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติ (เลเวล 1)]
[เอฟเฟกต์: มีโอกาส 20% ในการแปลงของเสียให้เป็นทรัพยากรธรรมดา]
เสินหนิงตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะเผยความดีใจที่ยากจะปกปิด
พรสวรรค์นี้ฟังดูไม่เลว แม้ความน่าจะเป็นจะค่อนข้างต่ำ แต่พรสวรรค์แบบนี้ในเกมเอาชีวิตรอด น่าจะมีประโยชน์มาก
ปัญหาเดียวคือ...
"ของเสีย...อะไรกันแน่ถึงเรียกว่าของเสีย?"
เธออดบ่นเบา ๆ ไม่ได้
หิน?
กิ่งไม้?
ใบไม้แห้ง?
หรือว่าวัสดุขยะที่ได้จากการต่อสู้ในอนาคต?
ถ้าของเสียอะไรก็ได้สามารถแปลงเป็นทรัพยากรได้จริง...
ความสามารถนี้ จะน่ากลัวกว่าที่เห็นภายนอกมาก
เธอสังเกตเห็นตัวอักษรสองสามตัวหลังพรสวรรค์ทันที
เลเวล 1
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอเล่นเกมมาเยอะ ไม่แปลกใจกับคำย่อนี้
"เลเวล...ระดับ?"
ถ้ามีเลเวล 1 งั้นก็หมายความว่าในอนาคตยังสามารถอัปเลเวลได้อีก?
ถ้าอัปเลเวลได้จริง ความสำเร็จ 20% ในตอนนี้ ในอนาคตจะเพิ่มเป็น 30%, 50% หรือแม้แต่ 100% ได้ไหม?
แล้วก็คุณภาพของทรัพยากร...
เหนือทรัพยากรธรรมดา จะมีทรัพยากรหายาก ทรัพยากรยอดเยี่ยม หรือแม้แต่ระดับที่สูงกว่านั้นอีกไหม?
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของเสินหนิงก็เต้นเร็วขึ้นอีกนิด
ความสามารถที่เดิมทีคิดว่าธรรมดา ๆ จู่ ๆ ก็มีโอกาสเติบโตอย่างไร้ขีดจำกัดเพิ่มขึ้นมา
ถัดมา ข้อความแจ้งเตือนอีกอันก็เด้งขึ้นมา
[แจกของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่]
[ได้รับ: ขวานหิน (ขาว) ×1]
[ได้รับ: ขนมปัง (ขาว) ×2]
[ได้รับ: น้ำแร่ (ขาว) ×3]
ยังไม่ทันได้ดูอย่างละเอียด แผงระบบขนาดใหญ่กว่าก็ค่อย ๆ ขยายออกมา
[ชื่อ: เสินหนิง]
[หมายเลข: 10086XXXX]
[พรสวรรค์: เปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติ (เลเวล 1)]
[เลือด: 50]
[พลัง: 100]
[จิตใจ: 60]
[พลังโจมตี: 3]
[ความว่องไว: 3]
[ร่างกาย: 5]
[โชค: 8]
สายตาของเสินหนิงหยุดอยู่ที่ค่าสถานะพื้นฐานสองสามรายการเป็นเวลาหลายวินาที
พลังโจมตี 3
ความว่องไว 3
ร่างกาย 5
เธอขมวดคิ้ว
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าค่ามาตรฐานของคนทั่วไปคือเท่าไหร่ แต่ตัวเลขนี้มองยังไงก็ไม่เหมือนจะสูง
ลองคิดดูดี ๆ ก็ถือว่าปกติ
ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยเธออยู่ในหอพักทุกวัน หลังจบการศึกษาก็แทบจะอยู่แต่ในห้องเช่าเพื่อส่งเรซูเม่ บางทีออกไปสัมภาษณ์ก็ขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน ไม่เคยมีนิสัยออกกำลังกายเลย
ถังน้ำบริสุทธิ์ 20 ลิตรขึ้นอาคาร ยังต้องพักสองครั้ง
ปกติแม้แต่พัสดุก็ให้พนักงานส่งถึงหน้าห้อง ไม่ยอมวางที่ตู้พัสดุ
ถ้าข้อมูลชุดนี้สร้างจากสภาพร่างกายจริงล่ะก็ พลังโจมตีและความว่องไวแค่ 3 แต้ม ก็ถือว่าสมเหตุสมผล
ร่างกายถึง 5 แต้ม อาจเป็นเพราะเธอร่างกายแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยป่วย
เลือดมี 50 พอดีเป็นสิบเท่าของร่างกาย งั้นก็มีความเป็นไปได้ที่เลือดกับร่างกายเป็นสัดส่วนโดยตรง ต้องหาทางเพิ่มร่างกาย ไม่รู้ว่าการออกกำลังกายมากขึ้นจะได้ผลหรือเปล่า
ส่วนโชค 8...
เธอมองตัวเลขนั้นนิ่งเงียบไปสองสามวินาที
ถ้าค่าโชคเต็มคือ 10 ค่าของเธอก็ถือว่าสูงแล้ว
แต่...
พรสวรรค์ที่เธอสุ่มได้ยังถือว่าใช้ได้ บางทีอาจเกี่ยวข้องกับค่าโชคของเธอ
เนื้อหาพวกนี้อยู่ในหมวด[ส่วนตัว]
เสินหนิงสังเกตเห็นว่าแผงระบบนี้ยังมีหมวดอื่น ๆ อีก
[ช่องแชท]
[แชท][แลกเปลี่ยน][คราฟต์][อินเวนทอรี่][ส่วนตัว]
เธอกดไปทีละอัน
[แลกเปลี่ยน — ยังไม่เปิดใช้งาน]
[คราฟต์ — ยังไม่เปิดใช้งาน]
[อินเวนทอรี่ — ความจุ 20 ช่อง]
[ส่วนตัว — เปิดใช้งานแล้ว]
เพิ่งเข้เกม ทุกคนยังไม่มีทรัพยากรอยู่ในมือ หมวด[แลกเปลี่ยน]จึงยังไม่มีอะไรเลย ฟังก์ชันที่ยังไม่เปิดใช้งานทั้งหมดจะแสดงเป็นสีเทา ขึ้นข้อความ"ยังไม่เปิดใช้งาน"
เธอเดาว่า อาจต้องบรรลุเงื่อนไขบางอย่าง หรือผ่านช่วงมือใหม่ไปก่อน ฟังก์ชันถึงจะค่อย ๆ เปิดใช้งาน
เสินหนิงกดเปิดช่องแชท
[โซน 1 (50000/50000)]
ข้อความในช่องโลกถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
"โอ้โห! จริงหรือเปล่าเนี่ย?"
"เมื่อกี้ฉันยังประชุมอยู่ที่บริษัทเลย!"
"ใครบอกฉันทีว่านี่เป็นแค่การแกล้งกัน?"
"เพิงฉันลมโกรก!"
"มีทหารไหม? มีหน่วยงานราชการไหม?"
"ทุกคนสุ่มได้พรสวรรค์อะไรกันบ้าง?"
...
ข้อความถาโถมเร็วจนอ่านไม่ทัน เธอรีบเลื่อนดูไปหลายสิบข้อความ
บางคนร้องไห้
บางคนด่า
บางคนร้องเรียกชื่อคนในครอบครัวไม่หยุด
ยังมีอีกหลายคนตื่นเต้นพูดคุยเรื่องพรสวรรค์ที่ตัวเองสุ่มได้
เธอถึงกับเห็นคนสุ่มได้พรสวรรค์[เซียงเฟย] เอฟเฟกต์โดยเฉพาะคือ...อึไม่เหม็น...และยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว...
มองแบบนี้พรสวรรค์[เปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติ]ของตัวเองก็ยังถือว่ามีประโยชน์พอควร
ไม่ว่าจะเป็นบัญชีตำรวจ กองทัพ หรือรัฐบาล ล้วนไม่ปรากฏขึ้น
เสินหนิงค่อย ๆ ปิดหน้าจอแชท
เธอพลันนึกขึ้นได้
บางที...
สิ่งที่เรียกว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงิน อาจไม่มีระเบียบเดิมอีกต่อไปแล้วจริง ๆ
เสินหนิงเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่มีญาติที่ต้องเป็นห่วง ไม่ได้ส่งข้อความหาคนในช่องแชทด้วย
อีกอย่าง ดูจากสถานการณ์ของเกมเอาชีวิตรอดนี้ น่าจะแยกทุกคนออกจากกัน ต่อให้หาพบก็คงยากที่จะได้เจอหน้ากัน
ช่องแชทยังแสดงคำว่า"โซน 1" ด้วย มีความเป็นไปได้ว่าแต่ละโซนมีห้าหมื่นคน ไม่รู้ว่าคนในโซนอื่นอยู่ทวีปเดียวกันกับพวกเธอหรือเปล่า
เสินหนิงดูสองสามตาแล้วก็ปิดหน้าจอแชท
เทียบกับการแชท เธออยากรู้มากกว่าว่า—
ที่นี่ ที่ไหนกันแน่
เธอค่อย ๆ เดินออกจากเพิงหญ้า
หน้าเพิงมีพื้นที่ว่างเล็กน้อยเท่านั้น เดินไปข้างหน้าอีกสิบกว่าเมตร ก็เป็นป่าเขียวชอุ่มที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด คล้ายกับป่าฝนเขตร้อนบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่เธอเคยดูในสารคดี
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาผ่านใบไม้
ในขณะเดียวกัน เสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่คลุมเครือ ก็ดังมาจากส่วนลึกของป่าอย่างช้า ๆ...