ยามนี้ ผืนน้ำแข็งบนแม่น้ำไป๋สุ่ยหนาเกือบหนึ่งเมตรแล้ว!
แม้กองทัพนับหมื่นควบมาบุก ผืนน้ำแข็งก็ยังรับไหว!
เมื่อเห็นอู้เลี่ยนำทัพควบลงสู่หุบเขา สีหน้าปันปู้ก็เผยรอยยิ้มโล่งอกในที่สุด
ชนะแล้ว!
พวกเขาไม่จำเป็นต้องสนใจสถานการณ์ทางช่องเขาหลางหยาอีกต่อไป
ไม่ว่ากองกำลังหลักของอวิ๋นเจิงจะอยู่ทางนี้หรือที่ช่องเขาหลางหยา ก็ไม่สำคัญอีกแล้ว!
ไม่ว่ากองกำลังหลักของอวิ๋นเจิงอยู่ที่ใด ก็ยากจะหนีพ้นชะตาถูกกวาดล้าง!
ทหารราบหนึ่งหมื่นนาย บวกกับทหารม้าเหล็กสามหมื่น!
ขอเพียงข้ามหุบเขาเลี่ยเฟิงไปได้ ทหารนาไร้เรี่ยวแรงและชราพิการเหล่านั้นย่อมขวางพวกเขาไม่อยู่!
ยามนี้พวกเขาประกาศได้แล้วว่า เมืองซั่วฟางเป็นของพวกตน!
ขอเพียงยึดซั่วฟางได้ ต่อไปก็ถึงคราวที่กองทัพเป่ยฝู่ต้องแตกตื่น!
“เหล่าทหารหาญ! ตามข้าบุกสังหาร!”
ปันปู้ตะโกนก้องอย่างฮึกเหิม ก่อนควบม้าตามลงสู่หุบเขา
สองฟากหุบเขา
อูถูนำหน้า ควบม้านำองครักษ์ติดตามหลายคนพุ่งเข้าใส่ค่ายด้วยจิตสังหารคุกรุ่น
เมื่อเห็นทหารเป่ยหวนกรูเข้ามา ทหารยามที่เฝ้าเวรกลางคืนก็ไม่ทันเก็บอาวุธ ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปตามหน้าผาสูงชัน มุ่งลึกเข้าไปในหุบเขา
ท่าทางลนลานไร้ทิศทางของทหารยามเหล่านั้นทำให้ทหารเป่ยหวนไม่น้อยหัวเราะลั่น
องค์ชายใหญ่กล่าวไม่ผิด คนต้าเฉียนพวกนี้เป็นเพียงแกะ!
คนเหล่านี้เอาแต่หนีเอาชีวิตรอด กระทั่งตะโกนเตือนสหายสักคำก็ยังไม่กล้า
พวกขี้ขลาดกลัวตาย!
คิดว่าหนีเข้าไปในหุบเขาแล้วจะรอดหรือ?