หลังอ่านเนื้อหาในรายงานด่วนจากแนวเหนือจบ โหลวอี้ซึ่งเดิมก็เวียนหัวจนมึนงงอยู่แล้ว ยิ่งรู้สึกปวดหัวหนักกว่าเดิม
เป็นไปตามคาด แนวเหนือก็ปรากฏกองทัพศัตรูเช่นกัน
ทว่ากองทัพศัตรูที่แนวเหนือมิได้เปิดฉากโจมตี กลับตั้งรับอยู่บริเวณเทือกเขาคูลาเอ่อร์
ตั้งรับ!
ตั้งรับอีกแล้ว!
ทั้งที่อวิ๋นเจิงเป็นฝ่ายบุกแท้ ๆ กลับเลือกตั้งรับทั้งสองแนวรบหรือ?
คิดอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล
ต่อให้อวิ๋นเจิงตั้งรับที่แนวใต้เพื่อถ่วงกองทัพใหญ่ของพวกเขา แล้วส่งคนลอบโจมตีจากแนวเหนือ ยังพอจะสมเหตุสมผลอยู่บ้าง
แต่ท่าทีตั้งรับทั้งสองแนวเช่นนี้ เขากลับมองไม่ออกจริง ๆ
หรือว่าเสบียงเงินทองในมืออวิ๋นเจิงมีมากจนขึ้นรา ต้องรีบใช้ให้หมด?
“ทราบแล้ว ถอยออกไปเถิด!”
โหลวอี้โบกมืออย่างอ่อนล้า ลืมเรื่องที่องครักษ์บุกเข้ามาโดยพลการไปเสียสนิท
เมื่อองครักษ์ถอยออกไป โหลวอี้ก็รีบนั่งลงหน้าโต๊ะ ครุ่นคิดอย่างหนัก
สถานการณ์เบื้องหน้าแตกต่างจากที่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าอวิ๋นเจิงยังไม่ทันเริ่มโจมตี ก็สร้างแรงกดดันให้เขาได้ถึงเพียงนี้
แม้อวิ๋นเจิงจะตั้งรับเช่นนี้ต่อไป ย่อมเป็นผลดีต่อพวกเขาอย่างแน่นอน
แต่ปัญหาคืออวิ๋นเจิงไม่มีทางปล่อยให้เสบียงร่อยหรอไปเปล่า ๆ เช่นนี้!
การกระทำของอวิ๋นเจิงย่อมมีแผนการบางอย่าง
แต่เขากลับเดาเจตนาของอวิ๋นเจิงไม่ออกเลย
เรื่องนี้ทำให้เขากระวนกระวายใจยิ่งนัก
หากคู่ต่อสู้ของเขาเป็นคนอื่น เขาคงไม่กระวนกระวายถึงเพียงนี้
แต่น่าเสียดาย คู่ต่อสู้ของเขาคืออวิ๋นเจิง
เมื่อนึกถึงผลงานการศึกอันเหนือสามัญของอวิ๋นเจิง โหลวอี้ก็ไม่อาจสงบใจลงได้