จะรับมืออย่างไร?
เมื่อเผชิญกับคำถามของทัวต๋า เหล่าแม่ทัพแห่งกุ่ยฟางต่างก้มหน้าลงทีละคน
หากกองทัพศัตรูจากทุ่งราบซัวเล่อมาสมทบจริง นอกจากประคองขวัญกำลังใจและจัดระเบียบกองทัพให้ล่าถอยแล้ว พวกเขาจะรับมืออย่างไรได้อีก?
หรือจะให้ไปสู้กับทัพเป่ยฝู่?
อย่าว่าแต่กองทัพศัตรูจากทุ่งราบซัวเล่อจะมาสมทบเลย ต่อให้ไม่มา เพียงนึกถึงผลงานการศึกอันน่าสะพรึงของอวิ๋นเจิง พวกเขาก็ไม่กล้าผลีผลามเปิดศึกกับทัพเป่ยฝู่แล้ว!
ทัวต๋ากลัดกลุ้มจนหงุดหงิดอยู่ก่อนแล้ว ครั้นเห็นท่าทางขลาดเขลาของทุกคน ก็พลันเดือดดาลขึ้นมา
“พูดสิ! ปกติพวกเจ้าแต่ละคนไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดินมิใช่หรือ? เหตุใดยามนี้จึงเงียบกันหมด?”
ทัวต๋าจ้องมองทุกคนด้วยโทสะ ใบหน้าคล้ำเขียว
แม้ทัวต๋าจะพิโรธเกรี้ยวกราด เหล่าแม่ทัพก็ยังคงก้มหน้าก้มตา ในใจอดสบถด่ามิได้
พวกเขาเพิ่งได้รับข่าวนี้ สมองยังมึนงงอยู่บ้าง
จะให้พวกเขาคิดหาวิธีรับมือ อย่างน้อยก็ควรให้เวลาสักหน่อย!
แม่ทัพใหญ่ของศัตรูคืออวิ๋นเจิง!
เจียเหยาไม่เคยเอาชนะอวิ๋นเจิงได้สักครั้ง แต่พอรบกับกุ่ยฟางกลับราวกับรังแกเด็ก!
เพียงเท่านี้ก็เห็นได้แล้วว่าอวิ๋นเจิงน่าสะพรึงเพียงใด
พวกเขาจะคิดหาวิธีรับมือ มิควรใช้เวลาสักหน่อยและไตร่ตรองให้รอบคอบหรือ?
ทว่า คำพูดเหล่านี้พวกเขากล้าพูดในใจเท่านั้น ไม่กล้าเอ่ยต่อหน้าทัวต๋า
เห็นเหล่าแม่ทัพยังคงเงียบงัน ทัวต๋าก็ยิ่งเดือดดาล
ขณะที่ทัวต๋ากำลังจะระเบิดโทสะ ฉื่อเหยียนพลันเงยหน้ามองทัวฮวน “ท่านอัครเสนาบดีมีแผนการอันใดหรือ?”
แผนการอันใด?
ทัวฮวนขมขื่นอยู่ในใจ
จะมีแผนการดี ๆ มากมายได้อย่างไร?
ต่อให้เขามีแผนการดี เหล่าแม่ทัพกลุ่มนี้ขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้ว จะกล้านำไปปฏิบัติหรือ?