ไม่ว่าข่าวที่กู่เก๋อนำมาจะจริงหรือเท็จ อวิ๋นเจิงก็ต้องให้ความสำคัญแล้ว
หลังจากกำชับถงกังเสร็จ อวิ๋นเจิงก็ไปนั่งหารือเรื่องนี้กับเจียเหยาและคนอื่น ๆ
เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในยามนี้ ข่าวที่กู่เก๋อนำมามีความน่าเชื่อถือค่อนข้างสูง
แต่สำหรับแคว้นเล็กอย่างฉิวฉือ สิ่งที่อวิ๋นเจิงต้องการที่สุดคือจัดการโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ
การทำสงครามกับแคว้นเล็กเช่นนี้ ต่อให้ชนะก็ใช่ว่าจะได้ประโยชน์มากมาย หากเปิดศึกขึ้นมา ไม่ว่าฝ่ายตนจะทำอย่างไรก็ต้องมีคนตาย ทั้งยังต้องสิ้นเปลืองเสบียงจำนวนมาก
คิดอย่างไรก็ไม่ใช่การค้าที่คุ้มค่า
เว้นเสียแต่จะกวาดต้อนผู้คนและยึดครองดินแดนของพวกเขา!
อย่างไรก็ตาม หากทำลายฉิวฉือได้ ก็เท่ากับเปิดเส้นทางไปยังบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายโดยตรง
หากทัพเป่ยฝู่ปรากฏตัวขึ้นทางตะวันตกของต้าเฉียนอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่าพวกขุนนางในราชสำนักจะยังนั่งไม่ติดหรือไม่
ขณะที่ครุ่นคิด จู่ ๆ ความคิดชั่วร้ายอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจอวิ๋นเจิง
เจียเหยาเงยหน้ามองอวิ๋นเจิง “เจ้าคิดจะปล่อยข้าเมื่อใด? ข้าต้องกลับไปเตรียมรับศึกโดยเร็ว!”
“เมื่อกองกำลังส่วนใหญ่ของพวกเจ้ามาถึง ข้าย่อมปล่อยเจ้า”
อวิ๋นเจิงดึงตนเองออกจากห้วงความคิด «บัดนี้รู้แล้วหรือยังว่าการที่ข้าให้พวกเจ้ารักษากองทัพประจำการสองหมื่นนายไว้นั้นเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดเพียงใด?»
«อืม เจ้าชาญฉลาดที่สุดแล้ว!»
เจียเหยาตอบอย่างไม่สบอารมณ์ «หากกุ่ยฟางยืนยันว่าจะโจมตีพวกเรา พวกเราย่อมต้องเกณฑ์ทหารเพิ่มอีกหลายหมื่นนายเป็นการชั่วคราว แต่พวกเราไม่มีเสบียงมากพอ ทั้งยังไม่มีอาวุธและเกราะมากพอ...»
เจียเหยาไม่ได้กล่าวต่อ
แต่ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว
นางต้องการให้อวิ๋นเจิงสนับสนุนเสบียง อาวุธ และเกราะแก่พวกเขา