หยางจินฆ่าตัวตายแล้ว
นางมิได้ทิ้งคำสั่งเสียไว้แม้แต่คำเดียว ทั้งยังมิได้ทิ้งจดหมายลาตายไว้ด้วย
ทุกสิ่งเกิดขึ้นกะทันหันยิ่งนัก ไร้สัญญาณบอกเหตุมาก่อนแม้แต่น้อย
ฮ่องเต้เหวินเสด็จไปทอดพระเนตรหยางจินเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นจึงรับสั่งให้จัดงานศพให้นางตามธรรมเนียมพระชายารองขององค์รัชทายาท
ฮ่องเต้เหวินเพิ่งเสด็จกลับถึงตำหนักบรรทม มู่ซุ่นก็เข้ามารายงานว่าองค์รัชทายาทเสด็จมาแล้ว
ไม่นานนัก อวิ๋นลี่ที่มีสีหน้าซีดเซียวก็เดินเข้ามา โดยมีขันทีประคองอยู่
อวิ๋นลี่เข้ามาแล้วก็มิได้คำนับ เพียงจ้องฮ่องเต้เหวินเขม็ง
ฮ่องเต้เหวินขมวดพระขนงเล็กน้อย ทอดพระเนตรอวิ๋นลี่อย่างฉงน “องค์รัชทายาท เจ้าเป็นอะไรไป?”
“เป็นอะไรไปหรือ?”
อวิ๋นลี่จ้องฮ่องเต้เหวินด้วยสีหน้าเจ็บแค้น “ท่านสังหารหยางจิน แล้วยังถามข้าว่าเป็นอะไรไปอีกหรือ?”
เมื่อเผชิญกับสายตาเจ็บแค้นของอวิ๋นลี่ ฮ่องเต้เหวินพลันงุนงงอยู่บ้าง
ตนสังหารหยางจินหรือ?
พระองค์ยังคิดว่าเป็นเหล่าซานสั่งคนไปสังหารหยางจินเสียอีก!
ที่ไหนได้ เหล่าซานกลับคิดว่าพระองค์เป็นผู้สังหารหยางจินหรือ?
ขณะที่ฮ่องเต้เหวินกำลังฉงนอยู่ในพระทัย อวิ๋นลี่ก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเจ็บแค้นอีกครั้ง “หยางจินถูกท่านกักบริเวณไว้แล้ว เหตุใดท่านยังไม่ยอมปล่อยนางไปอีก? หรือท่านคิดจะสังหารข้าและคนที่อยู่ข้างกายข้าให้สิ้นซากจริงๆ?”
อวิ๋นลี่ดูคล้ายโกรธจนเสียสติ
แม้แต่คำว่า “เสด็จพ่อ” ก็ไม่เรียกอีกแล้ว
“เจ้าป่วยจนเลอะเลือนไปแล้วหรือ?”
ฮ่องเต้เหวินเหลือบพระเนตรขึ้นเล็กน้อย “เราเคยคิดจะสังหารเจ้าและคนที่อยู่ข้างกายเจ้าให้สิ้นซากตั้งแต่เมื่อใด?”
พระเนตรลุ่มลึกของฮ่องเต้เหวินจับจ้องอวิ๋นลี่
สังหารให้สิ้นซาก!