เงื่อนไขเล็กน้อยหรือ?
เรื่องเงื่อนไขนี่ไม่ควรเอามาพูดกันเลย!
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ฟังดูก่อนได้
อวิ๋นเจิงโอบเจียเหยากลับมานั่งลงอีกครั้ง แล้วถามว่า “เงื่อนไขอะไร?”
เจียเหยาเงยใบหน้าขึ้น มองอวิ๋นเจิงอย่างหลงใหล “ข้าอยากให้เจ้าขึ้นไปบนทุ่งหญ้า ทำตามธรรมเนียมของที่นั่น ให้ข้าได้เป็นหญิงของเจ้าอย่างแท้จริง!”
“แค่นี้หรือ?”
อวิ๋นเจิงเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
เงื่อนไขข้อนี้นับว่าเล็กน้อยจริง ๆ
ถึงขั้นมองข้ามไปก็ยังได้
“ใช่ เงื่อนไขข้อนี้แหละ!”
เจียเหยาพยักหน้า มองอวิ๋นเจิงด้วยแววตาอ่อนหวานดุจสายน้ำ “เจ้ารับปากหรือไม่?”
“ข้ารับปากได้แน่นอน”
อวิ๋นเจิงตอบโดยไม่ลังเล ทว่าพลันเปลี่ยนเรื่อง “แต่ก่อนหน้านั้น ข้ามีคำถามจะถามเจ้า”
“ถามมาเถิด”
เจียเหยาขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย นั่งคร่อมบนตักอวิ๋นเจิง หันหน้าเข้าหากัน ก่อนจะจับมือเขามาวางไว้บนเอวของตน
ยามนี้เจียเหยาจะยังมีท่าทางหยิ่งผยองไม่ยอมอ่อนข้อเช่นในวันวานได้อย่างไร นางไม่ต่างจากลูกแมวแสนอ่อนโยนตัวหนึ่ง
อวิ๋นเจิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าคิดตกแล้วจริงหรือ? วางความแค้นระหว่างแคว้นและความแค้นในครอบครัวลงได้จริงหรือ?”
จากความเข้าใจที่เขามีต่อเจียเหยา นางไม่น่าจะวางเรื่องเหล่านี้ลงได้ง่ายดาย
โดยเนื้อแท้แล้ว เขากับเจียเหยาเป็นคนประเภทเดียวกัน
หากเจียเหยานำทัพลอบสังหารฮ่องเต้เหวิน เขาเองก็คงยากจะวางความขุ่นข้องในใจลงได้เช่นกัน
เจียเหยาพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงอ่อนโยน “เดิมทีข้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงวางไม่ลง แต่หลังจากได้ฟังคำพูดเมามายที่เจ้าพูดเมื่อคืน ข้ากลับคิดตกขึ้นมาในชั่วพริบตา...”