ตลอดทั้งคืนไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
ฟ้าสางทางนี้ค่อนข้างเร็ว
ยามอวิ๋นเจิงก้าวออกจากกระโจม ทหารทั้งหลายยังคงกำลังต้มอาหารกิน
ขณะนี้ น้ำที่อยู่ไกลออกไปลดลงไปแล้วเกือบครึ่งหนึ่ง
หากเป็นไปตามแนวโน้มนี้ อย่างช้าที่สุดในเวลานี้ของวันพรุ่งนี้ น้ำในพื้นที่ส่วนใหญ่ก็คงลดลงหมดแล้ว เว้นแต่บริเวณตรงกลางซึ่งมีภูมิประเทศต่ำเป็นพิเศษ
ขณะที่อวิ๋นเจิงกำลังจะหาที่สักแห่งปลดทุกข์ โยวสือก็เข้ามารายงานว่า “กราบทูลฝ่าบาท มีกองทัพศัตรูกลุ่มหนึ่งถูกล้อมอยู่บนเนินเขาซึ่งมีน้ำโอบล้อม ห่างไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองปลอม 2 ลี้ บัดนี้มีคนเริ่มลุยน้ำหลบหนี แต่กลับถูกพวกเดียวกันยิงสังหารพ่ะย่ะค่ะ!”
หลบหนีหรือ?
พวกมันจะหนีรอดไปได้หรือ?
คิดว่าทหารม้าของตนมีไว้ประดับหรืออย่างไร!
อวิ๋นเจิงไม่สนใจจะปลดทุกข์อีก รีบเรียกทหารส่งข่าวมาทันที “ถ่ายทอดคำสั่งให้พระชายา จัดเตรียมกำลังพลโดยด่วน!”
“สั่งกองกำลังของจั่วเริ่น หลังจากกินอาหารแล้ว ให้นำเสบียงจำนวนหนึ่งไปสมทบกับกองกำลังของพระชายาทันที!”
“สั่งฮั่วกู้ให้นำกำลังพลเฝ้าค่ายใหญ่ไว้ เมื่อระดับน้ำลดลงแล้ว ให้ส่งคนไปเกลี้ยกล่อมทหารศัตรูที่ติดอยู่บนกำแพงเมืองให้ยอมจำนนทันที!”
“ถ่ายทอดคำสั่งถึงเติ้งเป่าที่หลิงโจว ให้นำกำลังพลมาที่นี่โดยด่วน เตรียมคุมตัวเชลยศึก...”
เมื่อทหารส่งข่าวจากไป อวิ๋นเจิงก็สั่งให้เสิ่นควนจัดเตรียมกองทหารองครักษ์ทันที
ครั้นอวิ๋นเจิงนำกองทหารองครักษ์ไปสมทบกับทหารม้า 5,000 นายของกองกำลังเสิ่นลั่วเยี่ยน ทหารม้าเหล่านั้นก็เตรียมพร้อมสำหรับการบุกตะลุยแล้ว