สิ้นเสียงของอวิ๋นเจิง ภายในกระโจมก็เงียบกริบ
ทุกคนต่างครุ่นคิดถึงคำพูดของอวิ๋นเจิง รวมถึงความเป็นไปได้ที่เขากล่าวถึง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สำหรับเป่ยหวนแล้ว การตีแตกกองกำลังของพวกเขาที่แยกออกมาครั้งนี้ ย่อมง่ายกว่าการตีแตกกองทัพประจำการของทัพเป่ยฝู่โดยตรง
อีกทั้งเป่ยหวนยังเพลี่ยงพล้ำในมืออวิ๋นเจิงหลายครั้ง ย่อมมีเหตุผลที่จะคิดกำจัดเขา
ท่าทีที่เป่ยหวนล้อมกองรักษาการณ์สุยหนิง เพื่อบีบให้ทัพเป่ยฝู่ส่งกำลังมาช่วยเหลือ ล้วนแสดงให้พวกเขาเห็นเท่านั้น!
ความทะเยอทะยานของเป่ยหวนมิได้มีเพียงการทำให้ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บล้มตายพอกัน!
เป่ยหวนคิดจะบดขยี้ทัพเป่ยฝู่ในคราเดียว อีกทั้งยังต้องการกำจัดอวิ๋นเจิง ผู้ทำให้พวกเขาเพลี่ยงพล้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
“การวิเคราะห์ของท่านอ๋องมีความเป็นไปได้ยิ่ง!”
“ถูกต้อง เป่ยหวนคงคิดเช่นนี้เป็นแน่!”
“ถึงพวกเขาจะกลืนกินกองทัพที่ออกมาจากกองรักษาการณ์สุยหนิงไม่ได้ ขอเพียงตีพวกเราแตก ก็ยังกลับสู่ดินแดนเป่ยหวนจากหุบเขาเลี่ยเฟิงได้โดยตรง!”
“โจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัว จึงจะได้ผลเหนือคาด...”
ทุกคนถกเถียงกันอย่างออกรส ต่างเห็นว่าการวิเคราะห์ของอวิ๋นเจิงมีเหตุผล
เว่ยเหวินจงย่อมคาดไม่ถึงว่าเป่ยหวนจะใช้กลยุทธ์ลวงทิศตะวันออกเข้าตีทิศตะวันตกกับเขา
ก่อนที่อวิ๋นเจิงจะเตือน พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน
“เช่นนั้นพวกเราก็ทำได้เพียงตั้งรับที่ซั่วฟางแล้ว! หากออกจากเมืองไปเผชิญหน้า พวกเราแทบไม่มีโอกาสชนะเลย!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนขมวดคิ้ว ความรู้สึกถึงวิกฤตพลันถาโถมเข้ามา