เมืองติ้งเป่ย จวนแม่ทัพใหญ่พิทักษ์เหนือ
หลังถูกกองทัพเป่ยหวนโจมตีจนตั้งตัวไม่ทัน เว่ยเหวินจงก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว หลังผ่านพ้นความสับสนและเดือดดาลในช่วงแรก
เขาย่อมรู้ว่าเป่ยหวนปิดล้อมกองรักษาการณ์สุยหนิงแต่ไม่โจมตี เพียงรอให้เขาส่งคนไปช่วยทหารรักษาการณ์ที่นั่น
เป่ยหวนเองก็รู้ดีว่าการบุกโจมตีเมืองอย่างหักโหมต้องแลกด้วยความสูญเสียมหาศาล อีกทั้งยังไม่แน่ว่าจะยึดเมืองได้
การใช้กองรักษาการณ์สุยหนิงเป็นเหยื่อล่อให้เขาส่งทหารไปช่วย นับเป็นกลยุทธ์ที่แยบคายยิ่ง
ทว่าแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการเป่ยหวนกลับมั่นใจเกินไป ถึงกับคิดว่ากองทัพเป่ยหวนสายใดก็ตามจะต้านทานการบุกของกองทัพเป่ยฝู่ได้!
มั่นใจย่อมเป็นเรื่องดี!
แต่หากมั่นใจเกินไป ก็กลายเป็นอวดดี!
หากพวกเขาตีทัพใหญ่ที่เป่ยหวนสะสมกำลังไว้ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกองรักษาการณ์จิ้งอันให้แตก แล้วชิงการควบคุมหาดตื้นเป่ยหยวนกลับคืนมา เส้นทางถอยและเส้นทางลำเลียงเสบียงของกองทัพเป่ยหวนก็จะถูกตัดขาด
ถึงเวลานั้น พวกเขาก็ปิดประตูตีสุนัขได้อย่างสบายใจ!
หากกองทัพเป่ยหวนที่รุกเข้ามาถูกกำจัดจนหมดสิ้น ไม่ต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เป่ยหวนก็จะสูญสิ้นกำลังรบจนไม่อาจทำศึกต่อได้อีก!
กลยุทธ์นี้ของเป่ยหวนแยบคายก็จริง
แต่ก็เสี่ยงยิ่งเช่นกัน!
ขณะที่เว่ยเหวินจงกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ หน่วยสอดแนมที่ส่งออกไปก็เข้ามารายงานว่า กองทัพเป่ยหวนทางใต้ของกองรักษาการณ์สุยหนิงกำลังสังหารม้าศึกจำนวนมาก
“เป็นเช่นนั้นจริง!”
เว่ยเหวินจงหรี่ตาลง “ใช้ม้าศึกทดแทนเสบียง ทั้งยังลดภาระการส่งเสบียงให้ทั้งคนและม้า กลยุทธ์นี้เหี้ยมพอตัว! คู่ต่อสู้ของเราผู้นี้เด็ดขาดยิ่งนัก!”
“คนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ” ฟู่เทียนเหยี่ยนรองแม่ทัพพยักหน้าเล็กน้อย “เห็นได้ชัดว่าเป่ยหวนเตรียมปิดล้อมกองรักษาการณ์สุยหนิงยืดเยื้อ รอให้กองรักษาการณ์สุยหนิงขาดเสบียง พวกเราย่อมส่งทหารไปช่วย ถึงเวลานั้นโอกาสของพวกเขาก็มาถึง”