ระหว่างรอกู้ซิวกับเซียวว่านโฉว ถังซู่คอยปลอบโยนอวิ๋นลี่ไม่หยุด
ทว่าอวิ๋นลี่กลับเงียบงัน ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด
ต่อมา กู้ซิวก็มาถึง เขาร่วมกับถังซู่ช่วยกันปลอบอวิ๋นลี่
น่าเสียดายที่อวิ๋นลี่ปิดตาอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าไร้แก่ใจจะฟังคำเกลี้ยกล่อมของพวกเขา หรือกำลังคิดถึงเรื่องอื่น
กระทั่งเซียวว่านโฉวเร่งรุดมาถึง อวิ๋นลี่จึงลืมตาขึ้น
อวิ๋นลี่มองเซียวว่านโฉว แววสังหารพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรง “กำหนดให้กรมกลาโหมจัดทำแผนบุกเมืองฟู่โจวภายในสามวัน หากผู้ใดกล้าละเลย ประหาร!”
โครม!
สิ้นเสียงอวิ๋นลี่ ทั้งสามราวกับถูกฟ้าผ่า ต่างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
บุกเมืองฟู่โจว!
บ้าไปแล้ว!
องค์รัชทายาทต้องถูกยั่วโทสะจนคลุ้มคลั่งแน่!
มิเช่นนั้นจะนึกขึ้นมาได้อย่างไรว่าจะบุกเมืองฟู่โจว!
เขาคิดจะหาที่ตายหรือไร!
“อะไร ไม่ได้ยินคำพูดของเราหรือ?”
อวิ๋นลี่มองเซียวว่านโฉวด้วยสายตาเย็นชา
ภายใต้สายตาเย็นเยียบของอวิ๋นลี่ แม้แต่เซียวว่านโฉวผู้ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนก็ยังรู้สึกถึงความหนาวเหน็บเสียดกระดูก
ยามนี้เซียวว่านโฉวมั่นใจแล้วว่า อวิ๋นลี่ถูกยั่วโทสะจนคลุ้มคลั่งจริง ๆ!
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เซียวว่านโฉวประสานมือรับคำสั่ง “กระหม่อมจะเรียกประชุมขุนนางกรมกลาโหมทันที เพื่อจัดทำแผนบุกเมืองฟู่โจว! ทว่าเรื่องบุกเมืองฟู่โจว ขอองค์รัชทายาทโปรดไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”
เซียวว่านโฉวเอ่ยเตือนอวิ๋นลี่ ก่อนประสานมือเตรียมถอยออกไป
“ช้าก่อน!”
อวิ๋นลี่เรียกเซียวว่านโฉวไว้
“องค์รัชทายาทมีรับสั่งสิ่งใดอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เซียวว่านโฉวแสดงท่าทีอ่อนน้อม
อวิ๋นลี่สูดลมหายใจลึก น้ำเสียงเย็นชา “สั่งกองเรือท่าเรือเกาหลินให้สกัดกองเรือจากหู่จินกับโยวจิน ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ห้ามปล่อยให้พวกเขานำเรือรบไปถึงซั่วเป่ยได้!”