การประชุมขุนนางยามเช้าสิ้นสุดลง
บางคนยินดี บางคนกลัดกลุ้ม
ขุนนางบางส่วนกลับไปยังที่ว่าการของตนเพื่อจัดการงานแล้ว ส่วนบางคนกลับถูกอวิ๋นลี่เรียกไปกินมื้อกลางวันที่จวนองค์รัชทายาท
ทุกคนต่างรู้ดีว่าอาหารมื้อนี้ของพ่อลูกคู่นั้นมิใช่สิ่งที่จะกินได้ง่ายนัก
หากเป็นไปได้ ไม่มีใครอยากกินอาหารมื้อนี้
ณ จวนองค์รัชทายาท อวิ๋นลี่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน
ขุนนางที่เหลือนั่งเรียงรายอยู่สองฝั่งตามลำดับขั้น
อวิ๋นลี่กล่าวว่า “ทุกท่านล้วนเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก จงออกความเห็นกันมาเถิด เรื่องเจินเหอและแคว้นหลี รวมถึงฎีกาที่เหล่าลิ่วถวายมา ควรจัดการอย่างไร?”
เมื่อถูกอวิ๋นลี่ถาม ขุนนางใหญ่สิบกว่าคนต่างไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร
หรือบางที พวกเขาอาจกำลังรอให้คนอื่นเอ่ยปากก่อน
บางคนลอบก่นด่าอยู่ในใจ
บอกว่ากินอาหาร แต่กับข้าวยังไม่ทันยกมา ก็เริ่มพูดเรื่องงานเสียแล้ว
อาหารที่กินไปเล็กน้อยเมื่อเช้าย่อยหมดไปนานแล้ว
ยามนี้หลายคนต่างรู้สึกหิวขึ้นมา
“ท่านน้าลองกล่าวก่อนเถิด”
ในที่สุด อวิ๋นลี่ก็ทอดสายตาไปยังสวีฉือฝู่
เวลานี้มิได้อยู่ในท้องพระโรง เขาจึงเรียกสวีฉือฝู่ว่า “ท่านน้า” ก็ไม่เป็นไร
ทว่าสวีฉือฝู่รู้ดีว่าคำเรียก “ท่านน้า” นี้ฟังแล้วมิได้สบายใจนัก
สวีฉือฝู่นิ่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวตรง ๆ ว่า “อย่างไรก็ไม่มีเงินในคลังกรมคลัง!”
ความหมายของสวีฉือฝู่ชัดเจนยิ่ง
จะเอาเงินก็ไม่มี
จะเอาชีวิตก็ไม่ให้!
ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็ให้ทุกคนร่วมกันปรึกษาหารือ จะให้เขาเป็นคนออกหน้าอยู่ฝ่ายเดียวทุกครั้งไม่ได้
“กรมขุนนางก็ไม่มีขุนนางที่ส่งไปได้เช่นกัน!”
ถังซู่กล่าวต่ออย่างชาญฉลาดตามคำพูดของสวีฉือฝู่
“...”
ใบหน้าอวิ๋นลี่กระตุกเล็กน้อย “เช่นนั้นหมายความว่าไม่ให้อะไรเลย ปล่อยให้เขาจัดการเองอย่างนั้นหรือ?”