หลังจากนั้น ฮ่องเต้เหวินก็สนทนาสัพเพเหระกับทั้งสี่คนต่อ
เรื่องราชกิจในราชสำนักดูเหมือนฮ่องเต้เหวินจะไม่ใคร่สนใจนัก กลับใส่พระทัยเรื่องว่าตระกูลใดเกี่ยวดองกับตระกูลใดมากกว่า
“พวกเจ้าคิดว่า ในยามนี้ผู้ใดอยากให้ราชสำนักเปิดศึกกับเหล่าลิ่วมากที่สุด?”
สนทนากันได้ไม่นาน ฮ่องเต้เหวินก็ถามขึ้นอย่างฉับพลัน
“ซีฉวีพ่ะย่ะค่ะ!”
เซียวว่านโฉวตอบขึ้นก่อน
ดูเหมือนเขาเพิ่งถูกฮ่องเต้เหวินตักเตือนมา จึงกระตือรือร้นอยากแสดงผลงาน
“แล้วมีใครอีก?”
ฮ่องเต้เหวินถามต่อ
“ยังมีตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่ที่คิดก่อการไม่ซื่อตรงพ่ะย่ะค่ะ!”
กู้ซิวเอ่ยตามมาติด ๆ
“ยังมีอีกหรือ?”
ฮ่องเต้เหวินถามต่อ
ครานี้ ทั้งสี่คนต่างเงียบงัน
“ดูท่าพวกเจ้าล้วนรู้คำตอบ เพียงแต่ไม่กล้าพูดเท่านั้น!”
ฮ่องเต้เหวินส่ายพระพักตร์พลางแย้มพระสรวล “ในเมื่อพวกเจ้าไม่พูด เช่นนั้นเราจะพูดเอง ยังมีบรรดาโอรสของเราที่ไม่ยอมตัดใจอีกด้วย!”
ทั้งสี่ก้มหน้า ไม่มีผู้ใดรับคำ
เป็นเช่นนั้นจริง!
พวกเขาคิดถึงเรื่องนี้กันนานแล้ว ทว่าไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะกล่าวออกมาได้
ต่อให้จะพูด ก็พูดได้เพียงต่อหน้ารัชทายาท ไม่อาจพูดต่อหน้าฮ่องเต้เหวิน
ฮ่องเต้เหวินทอดพระเนตรทั้งสี่คน ก่อนตรัสว่า “ยามบ่ายเรายังกล่าวกับรัชทายาทว่า เวลานี้เป็นช่วงที่เขาต้องแยกแยะคนซื่อสัตย์กับคนทรยศ!”
“แต่เราไม่ได้สอนเขาว่าควรแยกแยะอย่างไร พวกเจ้าทั้งสี่ช่วยชี้แนะเขาได้ แต่อย่าบอกเขาตรง ๆ!”
“เขาเป็นรัชทายาท เรื่องบางอย่างต้องให้เขาค่อย ๆ เข้าใจด้วยตนเอง...”
ฮ่องเต้เหวินตรัสกับทั้งสี่ด้วยพระทัยสงบ พวกเขาต่างเข้าใจพระประสงค์ของพระองค์
เมื่อฮ่องเต้เหวินตรัสจบ ทั้งสี่ก็พร้อมใจกันรับพระบัญชา
“กระหม่อมทั้งหลายรับพระบัญชา!”