“ท่านแม่ทัพ กองกำลังของเราถูกทหารม้าศัตรูจู่โจม ระหว่างล่าถอยยังถูกทหารซุ่มโจมตีอีก...”
ทหารส่งสารพลัดตกจากม้า คร่ำครวญด้วยสีหน้าเศร้าโศก
อุเอสึงิ ยูไม่อาจได้ยินคำพูดหลังจากนั้นของทหารส่งสารอีกแล้ว
ทหารม้า! ทหารซุ่มโจมตี!
ในสมองของเขามีเพียงสองคำนี้ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา
เพื่อรับมือกองกำลังเพียงห้าพันนายของอิเคดะคาเมะ กองทัพศัตรูถึงกับใช้ทั้งทหารม้าจู่โจม...
ยังมีทหารซุ่มโจมตีอีก!
กับดัก!
เถียนจงซิ่นเชื่อถือไม่ได้จริง ๆ!
พวกเขาติดกับแล้ว!
สมองของอุเอสึงิ ยูอื้ออึง ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้น
ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเขาจะได้สติกลับคืน อุเอสึงิ ยูคว้าคอเสื้อทหารส่งสาร ใบหน้าเหี้ยมเกรียมพลางตะคอก “ทหารซุ่มโจมตีหรือ? พวกเรารู้ความเคลื่อนไหวของศัตรูทุกอย่าง แล้วทหารซุ่มโจมตีมาจากไหน? อิเคดะคาเมะทำอะไรอยู่?”
เขาคิดไม่ออก!
ศัตรูจะมีทหารซุ่มโจมตีมาจากที่ใด
อิเคดะคาเมะสารเลวนั่นคงไม่ถึงขั้นโง่เขลาจนไม่ส่งสายลับไปสืบความเคลื่อนไหวของกองทัพศัตรูที่เข้าสู่ที่ราบฮาจิฉะหรอกกระมัง?
หรือว่าสายลับที่ส่งไปไม่ได้สืบพบความเคลื่อนไหวของศัตรูเลย?
หรือสายลับไม่ทันสังเกตว่าศัตรูแยกกำลังมาซุ่มโจมตีพวกเขา?
“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ...”
ทหารส่งสารมองอุเอสึงิ ยูด้วยใบหน้าหวาดกลัว “กองกำลังของเราสูญสิ้นเกือบหมดแล้ว ขอท่านแม่ทัพอุเอสึงิส่งทหารไปช่วยโดยเร็ว...”
ช่วยเหลือหรือ?
เมื่อได้ฟังคำพูดของทหารส่งสาร อุเอสึงิ ยูแทบโมโหจนหัวเราะออกมา
ตัวเขาเองยังเอาตัวไม่รอด จะส่งทหารไปช่วยอิเคดะคาเมะได้อย่างไร?
ถึงจะยกทัพไปช่วย เกรงว่ากองกำลังของอิเคดะคาเมะคงถูกกวาดล้างจนหมดแล้ว!