ยามราตรี
กองกำลังของอุเอสึงิ ยูกำลังถือคบเพลิง มุ่งหน้าเข้าโจมตีเมืองสุสะอย่างรวดเร็ว
“ตึกตัก...”
ทันใดนั้น เสียงกีบม้ารัวเร็วพลันดังขึ้นรอบตัวพวกเขา
“ทหารม้าบุกจู่โจม! เตรียมตั้งรับ!”
อุเอสึงิ ยูซึ่งอยู่กลางขบวนตะโกนก้อง
“ทหารม้าบุกจู่โจม! เตรียมตั้งรับ!”
ไม่นาน คำสั่งของอุเอสึงิ ยูก็ถูกถ่ายทอดไปทั่ว
เสียงส่งคำสั่งดังไปตลอดแนวขบวนทัพที่ทอดยาว
เมื่อได้ยินเสียง แต่ละกองก็เร่งตั้งขบวนเตรียมรับศึก
ขบวนทัพที่กำลังเคลื่อนพลพลันหยุดลง
แสงคบเพลิงส่องไปได้ไม่ไกล พวกเขาจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ในความมืดได้ชัดเจน ทำได้เพียงอาศัยเสียงกีบม้าคาดเดาว่า มีกองทหารม้าจำนวนมากกำลังมุ่งเข้ามา
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าตนจะรอดชีวิตจากการจู่โจมของทหารม้าหรือไม่ ทุกคนทำได้เพียงกำอาวุธในมือแน่น ราวกับการทำเช่นนี้จะช่วยให้เอาชนะความหวาดกลัวในใจได้
“ตึกตัก...”
เสียงกีบม้าใกล้เข้ามาทุกขณะ
มือของทหารแถวหน้าสุดที่กำอาวุธเริ่มชุ่มเหงื่อ
พลธนูด้านหลังก็ง้างธนูขึ้นพร้อมลูกศรแล้ว
ขอเพียงข้าศึกเข้ามาในระยะ พวกเขาก็จะระดมยิงทันที
ขณะที่ทุกคนเตรียมตั้งรับพร้อมสรรพ เสียงม้าร้องก็ดังขึ้นข้างหู ตามด้วยเสียงกีบม้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
ท้ายที่สุด เสียงกีบม้าก็เงียบหายไปทั้งหมด
ดูเหมือนทหารม้าข้าศึกจะจากไปไกลแล้ว
ถึงกระนั้น ทหารในกองกำลังของอุเอสึงิ ยูก็ยังไม่กล้าประมาท
ทหารม้าข้าศึกเพิ่งเข้ามาประชิดแท้ ๆ แต่กลับถอยจากไปกะทันหัน คิดอย่างไรก็ชวนให้รู้สึกผิดปกติ
ใครจะรับรองได้ว่าข้าศึกไม่ได้ซุ่มคนไว้หลายร้อยนายรอบบริเวณนี้?