นครหลวง
ฮ่องเต้เหวินได้รับจดหมายตอบกลับจากอวิ๋นเจิงตั้งแต่ก่อนแล้ว
ทว่าฮ่องเต้เหวินยังไม่รีบร้อนตอบคำถามของตานฉวี่ จงใจปล่อยให้อีกฝ่ายรอเก้อ
ก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนคาดไม่ถึงว่าซู่จ้านกับฉินผู่อาจเพียงแสดงละคร
แต่จดหมายฉบับนี้ของอวิ๋นเจิงกลับทำให้พระองค์ตระหนักได้อย่างเฉียบคมว่า ข้อสันนิษฐานของอวิ๋นเจิงอาจเป็นความจริงอย่างยิ่ง
ในเมื่อซีฉวีต้องการผลประโยชน์จากพวกเขา พระองค์ย่อมต้องหาทางช่วงชิงผลประโยชน์จากซีฉวีให้ได้มากกว่าเช่นกัน
พวกเขามิใช่ต้องการสวามิภักดิ์และส่งเครื่องบรรณาการหรือ?
เช่นนั้นจำนวนเครื่องบรรณาการย่อมยิ่งมากยิ่งดี!
แน่นอนว่าไม่อาจเรียกร้องเกินควร
ต้องอยู่ในขอบเขตที่ซีฉวีรับไหว มิฉะนั้นการเจรจาอาจล่มลง
ปัญหาใหญ่ที่สุดในยามนี้คือ จะทำอย่างไรให้ซีฉวีคิดว่าพวกเขาหลงกล ทั้งที่แท้จริงแล้วไม่ได้มอบผลประโยชน์ใดแก่ซีฉวีเลย
พูดตามตรง เรื่องนี้ยากยิ่งนัก
แม้ฮ่องเต้เหวินจะขังพระองค์ครุ่นคิดอยู่ในตำหนักบรรทมทั้งวัน ก็ยังนึกหาวิธีที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์ไม่ได้
“หรือจะใช้แผนของเจ้าเหล่าลิ่วกบฏนั่นดี?”
ฮ่องเต้เหวินทรงครุ่นคิดเงียบ ๆ ก่อนหยิบจดหมายที่อวิ๋นเจิงส่งกลับมาอ่านอีกครั้ง
มอบมันเทศให้ซีฉวีเป็นผลประโยชน์
อย่างไรเสีย สิ่งนี้ก็ไม่อาจปิดบังไว้ตลอดไป
เมื่อมันเทศแพร่หลายในต้าเฉียนแล้ว ซีฉวีอยากจะหามันเทศสักหน่อยก็มิใช่เรื่องยากหรือ?
ก็เสมือนส่งมันเทศไปยังดินแดนที่จะกลายเป็นของต้าเฉียนในภายหน้า!
ฮ่องเต้เหวินทรงครุ่นคิดเงียบ ๆ ในพระทัยยังคงไม่เต็มใจอยู่บ้าง
คราวก่อนองค์ชายสามต้องถูกเจ้ากบฏนั่นหลอกเอาเสบียงไปหลายล้านต้าน กว่าจะได้มันเทศมา!
บัดนี้กลับมอบมันเทศให้ซีฉวีอย่างง่ายดาย พระองค์ย่อมไม่สบพระทัยนัก