เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น อวิ๋นเจิงกับฉินชีหู่ก็เดินทางไปยังโรงงานอาวุธปืน
เนื่องจากขยายกำลังการผลิตอย่างรวดเร็ว โรงงานอาวุธปืนจึงขยายพื้นที่ออกไปไม่น้อย
จำนวนทหารที่ส่งมาคุ้มกันโรงงานอาวุธปืนก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
เมื่ออวิ๋นเจิงกับพวกมาถึง โรงงานอาวุธปืนกำลังเร่งผลิตปืนใหญ่ประจำเรือกับกระสุนปืนใหญ่กันอย่างขะมักเขม้น
เมื่อทราบว่าอวิ๋นเจิงกับพวกมาถึง เยว่เซิงก็เร่งรุดมาพบ
“เอาละ ไม่ต้องคำนับแล้ว”
อวิ๋นเจิงห้ามเยว่เซิงที่กำลังจะคำนับ “ทำตามข้อเรียกร้องของข้าได้สำเร็จ ย่อมดีกว่าคำนับเสียอีก!”
“เรื่องนี้...”
เยว่เซิงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนมองอวิ๋นเจิงอย่างกลัดกลุ้ม
“เป็นอะไรไป มีปัญหาหรือ?”
อวิ๋นเจิงเอ่ยถาม
คงไม่กระมัง?
ตั้งแต่เดือนหกปีก่อน ทรัพยากรทั้งหมดล้วนเทไปทางโรงงานอาวุธปืนแล้ว
งานที่เขามอบหมาย คงไม่ถึงกับทำไม่สำเร็จกระมัง?
“มีปัญหาอยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ”
เยว่เซิงตอบ “จำนวนปืนใหญ่กับกระสุนปืนใหญ่ไม่มีปัญหา เพียงแต่กองทัพเร่งรัดมา ทางโรงงานจึงไม่มีเวลาทดสอบปืนใหญ่หลายกระบอกให้ถี่ถ้วน กระบอกใดทนยิงได้สองนัดก็ส่งมอบให้กองทัพเรือแล้วพ่ะย่ะค่ะ...”
โรงงานอาวุธปืนเร่งทำงานทั้งกลางวันกลางคืนมานานแล้ว
จำนวนปืนใหญ่และกระสุนปืนใหญ่ที่อวิ๋นเจิงต้องการ ย่อมผลิตเสร็จตามกำหนดได้แน่นอน
แต่เรื่องคุณภาพนั้น เขาไม่กล้ารับประกันจริง ๆ!
เขาเองก็อยากทดสอบปืนใหญ่แต่ละกระบอกอีกหลายครั้ง ทว่ากองทัพเรือไม่มีเวลาเหลือเฟือให้เขา!
กองทัพเรือขนปืนใหญ่ไป ก็เพื่อรีบนำไปติดตั้งบนเรือรบ!
สิ่งที่เขากังวลที่สุดในยามนี้คือ ปืนใหญ่กระบอกใดกระบอกหนึ่งเกิดระเบิดขึ้นมา แล้วสุดท้ายพวกเขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย