ด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว เย่จื่อจึงหยิกเขาอย่างแรง
แต่ไม่ว่านางจะออกแรงหยิกเพียงใด อวิ๋นเจิงก็อดทนต่อความเจ็บปวด พลางกอดนางไว้แน่น
ท้ายที่สุด เย่จื่อก็ยังทำใจออกแรงต่อไม่ลง นางค่อย ๆ คลายมือออก และร่างกายก็หยุดดิ้นรนลงทีละน้อย
“รีบปล่อยข้า!”
เย่จื่อทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง “หากมีคนเห็นเข้า ข้าคงไม่มีหน้าอยู่ต่อแล้ว!”
“จะร้ายแรงถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้ายิ้ม “เจ้านี่ให้ความสำคัญกับธรรมเนียมจารีตมากเกินไปแล้ว! ธรรมเนียมทั้งหลายล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์กำหนดขึ้นเองทั้งนั้น ขอเพียงพวกเรามีความสุข จะไปสนใจสิ่งไร้สาระเหล่านั้นทำไม?”
“เจ้า...”
เย่จื่อโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ “ปล่อยข้าก่อน แล้วข้าจะค่อย ๆ พูดกับเจ้า!”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้ายิ้ม “หากข้าปล่อยเจ้า เกรงว่าเจ้าคงหนีไปเสียแล้ว”
เย่จื่อทั้งร้อนใจทั้งขุ่นเคือง “เมื่อเจอคนหน้าด้านเช่นเจ้า ข้าหนีไปแล้วจะเป็นไรไป? ข้ายังหนีจนเจ้าไม่มีวันหาข้าพบได้อีกหรือ?”
หืม?
อวิ๋นเจิงเอียงศีรษะครุ่นคิด
ดูท่าก็ใช่...
“ซินเซิง เจ้าตั้งแต่มาเมื่อใด?”
อวิ๋นเจิงพลันเหลือบมองไปทางประตู
เย่จื่อใจหายวาบ รีบหันไปมองทางประตู
ทว่าที่หน้าประตูจะมีเงาของซินเซิงอยู่ที่ใดกัน
ขณะที่เย่จื่อรู้ตัวว่าถูกหลอก ริมฝีปากของอวิ๋นเจิงก็ประทับลงบนแก้มนางแล้ว
ถูกอวิ๋นเจิงจู่โจมอย่างกะทันหัน เย่จื่อสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับกลายเป็นหิน
กระทั่งอวิ๋นเจิงแลบลิ้นเลียแก้มนางอย่างเจ้าเล่ห์ นางจึงได้สติกลับคืนในที่สุด
เย่จื่อเดือดดาลสุดขีด พลันผลักอวิ๋นเจิงออกอย่างแรง ก่อนถลึงตามองเขาด้วยดวงตาลุกเป็นไฟ