หลังออกจากสันเขาจวี้ฉือ อวิ๋นเจิงและคณะก็เดินทางอย่างต่อเนื่อง
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงซั่วฟางทันวันที่สิบสามเดือนแปด
แม้การเร่งเดินทางตลอดทางจะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย แต่อวิ๋นเจิงกับจางซวีต่างเห็นว่าคุ้มค่า
เทศกาลต่าง ๆ ของต้าเฉียนมีไม่มากนัก
เทศกาลไหว้พระจันทร์กับปีใหม่เป็นเทศกาลสำคัญที่สุดสองเทศกาลของต้าเฉียน
เมื่อปีใหม่ปีก่อน อวิ๋นเจิงไม่ได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว คราวนี้เทศกาลไหว้พระจันทร์จึงนับว่ากลับมาทันพอดี
ขณะที่อวิ๋นเจิงและคณะใกล้จะเข้าเมือง ก็มีคนหลายคนควบม้าจากที่ไกลมุ่งหน้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว
กองทหารองครักษ์กำลังจะตั้งรับ พลันพบว่าผู้ที่มาคือเจียเหยากับเมี่ยวอิน ซึ่งพาคนอีกหลายคนมาด้วย
เมื่อเห็นทั้งสอง อวิ๋นเจิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
“ว่าแต่ พวกเจ้าไม่ได้ตั้งใจมารับข้าหรอกกระมัง?”
อวิ๋นเจิงถามด้วยสีหน้าสงสัย “รู้ได้อย่างไรว่าวันนี้พวกเราจะกลับมาถึง?”
“คิดอะไรอยู่!”
เมี่ยวอินหัวเราะเสียงหวาน ก่อนบุ้ยใบ้ไปทางเจียเหยา “เจ้าต้องถามนางต่างหาก!”
เจียเหยาหรือ?
อวิ๋นเจิงมองไปอย่างฉงน
หลังจากพักฟื้นอยู่ระยะหนึ่ง สีหน้าของเจียเหยาก็ดีขึ้นไม่น้อย ดูมีชีวิตชีวากว่าเดิม
เจียเหยาตอบว่า “ข้าวฟ่างในนาของทางการแถบนี้เริ่มเก็บเกี่ยวแล้ว ข้าได้ยินว่าพวกเขาใช้เครื่องนวดเมล็ดธัญพืชสกุลจาง จึงใคร่อยากเห็น เลยให้เมี่ยวอินพาข้ามาดู...”
หืม?
เครื่องนวดเมล็ดธัญพืชสกุลจาง?
อวิ๋นเจิงกับจางซวีหันมาสบตากันโดยมิได้นัดหมาย
“ท่านอ๋อง พวกเราไปดูกันหรือไม่?”
จางซวีถามอย่างกระตือรือร้น แววตาเปล่งประกายแปลก ๆ