เมื่อสิ้นเสียงของอวิ๋นเจิง ทุกคนต่างสะเทือนใจ
ยกโลงศพมุ่งหน้าสู่ซั่วเป่ย!
นับแต่ต้าเฉียนสถาปนาราชวงศ์มา ไม่เคยมีผู้ใดทำเช่นนี้มาก่อน
องค์ชายหกมุ่งหน้าสู่ซั่วเป่ยด้วยความตั้งใจว่า หากไม่สำเร็จก็ยอมสละชีวิต!
วิญญาณกลับคืนบ้านเกิด ร่างฝัง ณ ซั่วเป่ย!
ต่อให้ต้องตาย ก็จะไม่ทำให้พระนามอ๋องจิ้งเป่ยต้องมัวหมอง!
เดิมทีฮ่องเต้เหวินยังทรงคิดตำหนิอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของอวิ๋นเจิง พระเนตรกลับชื้นขึ้นมาในฉับพลัน
เด็กคนนี้ แม้บุ๋นไม่เอาอ่าว บู๊ไม่เอาไหน แต่กลับมีจิตใจบริสุทธิ์ยิ่งนัก!
“องค์ชายหกเป็นชายชาตรีผู้ซื่อตรงมั่นคง ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก!”
“ต้าเฉียนของเรามีองค์ชายเช่นองค์ชายหก ไฉนต้องกังวลว่าจะกำจัดเป่ยหวนไม่ได้!”
“การกระทำขององค์ชายหกครั้งนี้ ย่อมปลุกขวัญทหารต้าเฉียนของเราได้แน่!”
“วันหน้า ข้าน้อยยินดีเอาอย่างองค์ชายหก ยกโลงศพมุ่งหน้าสู่ซั่วเป่ย! ศึกครั้งนี้ หากไม่ชนะก็ยอมสละชีวิต!”
“องค์ชายหก โปรดรับการคารวะจากข้าน้อย...”
เหล่าขุนนางต่างมีสีหน้าเลื่อมใส ปากก็กล่าวคำชื่นชมไม่ขาด
บางคนถึงกับลอบเช็ดน้ำตาแล้ว
ทว่าใครจริงใจ ใครเสแสร้ง มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้
“ความมุ่งมั่นของน้องหก พี่เลื่อมใสยิ่งนัก!”
อวิ๋นลี่บีบน้ำตาออกมาได้หยดหนึ่ง ก่อนจะกุมมืออวิ๋นเจิงไว้แน่น “เจ้าฟังพี่ให้ดี ต้องกลับมาอย่างปลอดภัย! มิฉะนั้น ต่อให้ไปถึงปรโลก พี่ก็ไม่มีวันอภัยให้เจ้า!”
อวิ๋นลี่กล่าวได้จริงใจยิ่งนัก ทว่าในใจกลับก่นด่าเสียจนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
เจ้าคนสารเลวนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ!
ก่อนจากไปยังใช้วิธีเช่นนี้เรียกความไว้วางใจจากเสด็จพ่ออีก!