หุบเขาเลี่ยเฟิง
ยามนี้ฟ้ามืดลงแล้ว
อาศัยความมืดของราตรี ทหารต้าเฉียนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าถือเครื่องมือเจาะน้ำแข็งบนลำน้ำ ก่อนตักน้ำจากแม่น้ำไปราดลงบนร่างศพเหล่านั้น
อวิ๋นเจิงกับคนอื่น ๆ รวมตัวกันอยู่ในกระโจมใหญ่ของอวิ๋นเจิง กินเนื้อม้าลวกไปพลางหารือเรื่องที่จะทำต่อไปไปพลาง
เมื่อเทียบกับช่วงซุ่มโจมตีเมื่อหลายวันก่อน ยามนี้พวกเขานับว่าใช้ชีวิตสุขสบายราวกับเทพเซียน
คราวนี้พวกเขาไม่ได้ตั้งซุ่มโจมตี แต่จะใช้ศพแลกม้าศึก
พวกเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนร่องรอย จึงตั้งกระโจมได้อย่างสบายใจ ทั้งยังก่อไฟให้ความอบอุ่นได้
แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บจับใจ แต่ภายในกระโจมก็ยังอบอุ่นอยู่บ้าง
“เจ้าคิดจริงหรือว่าเป่ยหวนจะยอมแลกม้าศึกกับเจ้า?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนมีสีหน้ากังวล
การขนย้ายศพเหล่านี้ไปมาเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อย
หากพวกเขาลงแรงไปตั้งมากมาย แต่คนของเป่ยหวนกลับไม่โผล่หน้ามา ถึงคราวนั้นก็สูญเปล่า
“เรื่องนี้ข้าไม่กังวล!”
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าว “สิ่งที่ข้ากังวลยามนี้คือ เป่ยหวนจะเล่นลูกไม้อะไรระหว่างแลกศพหรือไม่”
เล่นลูกไม้หรือ?
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง หลายคนก็มีสีหน้ามืดครึ้ม
ในเมื่อเจ้ารู้จักเล่นลูกไม้ คิดจะเล่นงานผู้อื่น แล้วคนอื่นจะไม่รู้จักเล่นลูกไม้หรือไร?
หากเป่ยหวนคิดจะนำม้าศึกสองพันตัวมาแลกศพอย่างว่าง่าย ก่อนหน้านี้ก็คงไม่แย่งชิงเสบียงไปแล้ว
เป่ยหวนต้องเล่นลูกไม้อยู่แล้ว!
“พวกเจ้าว่า หากพวกเจ้าเป็นคนของเป่ยหวน จะเล่นลูกไม้อะไร?”