หลังจากพักผ่อนตลอดคืน อวี๋ซื่อจงก็นำกำลังมุ่งหน้าไปทางก้งปู้ต่อไป
วันนี้ กองกำลังที่อวี๋ซื่อจงนำกลายเป็นทัพหน้า
พวกเขามีหน้าที่กวาดล้างสิ่งกีดขวางและเตรียมเสบียงให้กองทัพที่ตามมาด้านหลัง
เช่นนี้จึงจะไม่ทำให้ความเร็วในการเคลื่อนทัพโดยรวมลดลง
ใกล้เที่ยงวัน หน่วยลาดตระเวนก็เข้ามารายงานว่า “มีกองทหารม้าราวห้าพันนายปรากฏขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของกองกำลังเรา!”
ทางตะวันตกเฉียงเหนือหรือ?
แผนที่พลันผุดขึ้นในความคิดของอวี๋ซื่อจง
กำลังพลที่มาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ น่าจะเป็นทหารข้าศึกจากภูเขากาตั่วสินะ?
หน่วยลาดตระเวนของศัตรูคงสืบรู้ตำแหน่งของพวกเขาแล้ว ทั้งยังรู้จำนวนกำลังพลคร่าว ๆ ด้วย
ทหารม้าชั้นยอดของพวกเขามีถึงสองหมื่นห้าพันนาย แต่ฝ่ายศัตรูกลับส่งมาเพียงห้าพันนายหรือ?
หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน ฝ่ายศัตรูย่อมไม่เปิดฉากโจมตีก่อนแน่
คงคิดเพียงถ่วงความเร็วในการเคลื่อนทัพของพวกเขา
กลยุทธ์นี้ ครั้นพวกเขาบุกเป่ยหวนในคราวนั้น ฮูหยินเจียเหยาเคยใช้มาแล้ว!
คนพวกนี้ยังจะนำมาใช้อีกหรือ?
“สืบต่อไป!”
อวี๋ซื่อจงสั่ง ก่อนเรียกพลส่งสารเข้ามา “จงแจ้งข่าวเมื่อครู่นี้แก่ทัพหลังทันที! สั่งให้ทัพหลังเร่งเข้ามาสมทบกับกองกำลังเรา!”
“ขอรับ!”
พลส่งสารรับคำสั่งแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
พลส่งสารเพิ่งจากไป อวี๋ซื่อจงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ถูกต้อง!”
อวี๋ซื่อจงก้มหน้าครุ่นคิด
“แม่ทัพอวี๋ มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือขอรับ?”
ถังเจาถามอย่างฉงน
“ฝ่ายศัตรูส่งทหารม้าห้าพันนายมาจับตาพวกเราทำไม?”
อวี๋ซื่อจงขมวดคิ้ว พึมพำกับตนเอง
“หา?”
ถังเจาไม่เข้าใจ “ทหารม้าห้าพันนายนี้มากพอจะก่อกวนพวกเราได้ไม่หยุดหย่อนมิใช่หรือขอรับ?”