อวิ๋นเจิงจัดพิธีฝังศพเกาซื่อเจินอย่างเรียบง่ายบนทุ่งหญ้ามู่หม่า
เหล่าศิษย์ของเกาซื่อเจินบนทุ่งหญ้ามู่หม่า รวมถึงชาวเลี้ยงสัตว์ในบริเวณใกล้เคียง ต่างมาส่งเกาซื่อเจินเป็นครั้งสุดท้าย
อวิ๋นเจิงทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเกาซื่อเจินด้วยการโปรยอัฐิครึ่งหนึ่งของเขาลงบนผืนดินแห่งนี้ด้วยตนเอง
หลังจากนั้น อวิ๋นเจิงก็ออกจากทุ่งหญ้ามู่หม่า มุ่งหน้าไปยังจี๋ชิ่งอย่างเร่งรุด
หกวันต่อมา อวิ๋นเจิงจึงเดินทางมาถึงจี๋ชิ่งในที่สุด
เมื่อมองเมืองเบื้องหน้า รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าของอวิ๋นเจิง
จี๋ชิ่งเป็นทั้งแหล่งค้าขายสำคัญระหว่างเป่ยหวนกับต้าเฉียน และเป็นเมืองยุทธศาสตร์ที่คุมระเบียงโม่ตง
หลังจากก่อสร้างมานานถึง 4 ปี จี๋ชิ่งก็สร้างเสร็จสมบูรณ์
เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง พ่อค้าที่เดินทางเข้าออกจี๋ชิ่งก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
หลังผ่านฤดูหนาวอันยาวนาน ทางเป่ยหวนกำลังต้องการเสบียงเพิ่มเติม ส่วนหนังแกะ หนังวัว และหนังหมาป่าที่พวกเขาจัดการเตรียมไว้ในฤดูหนาว ก็สามารถนำมาแลกเปลี่ยนกับสิ่งของที่ต้องการในจี๋ชิ่งได้พอดี
เมื่อคณะของพวกเขามาถึงนอกประตูเมืองจี๋ชิ่ง ก็เห็นผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนรอต้อนรับอยู่
“ท่านพ่อ!”
“ท่านพ่อ...”
ฉีเหยียนมองเห็นหลุนไถในฝูงชนตั้งแต่แรกเห็น จึงไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก ควบม้าพุ่งตรงไปหาหลุนไถทันที
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของฉีเหยียน หลุนไถก็สะท้านไปทั้งร่าง แทบจะควบม้าออกไปหา
โชคดีที่ท้ายที่สุดเขายังข่มใจไว้ได้ ยืนนิ่งอยู่กับที่ รอให้ฉีเหยียนควบม้ามาหา
“ไปกันเถิด พวกเราก็เข้าเมืองไปชมกัน!”
อวิ๋นเจิงเรียกทุกคน พลางกระตุกบังเหียนในมือ ก่อนค่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังประตูเมือง