ราตรีคืบคลานมาแล้ว ทว่าโหลวอี้กับอวี้ไท่ยังมิได้ออกคำสั่งโจมตี
พวกเขายังต้องรอ
รอให้ข้าศึกคลายความระแวดระวัง รอจนกองทัพศัตรูอ่อนล้า แล้วค่อยเปิดฉากโจมตีอย่างเป็นทางการ
กลยุทธ์ใช้ม้าเพลิงพุ่งเข้าใส่ค่ายกลศัตรู ใช้ได้เพียงครั้งเดียว
หากครั้งแรกไม่สำเร็จ ข้าศึกย่อมเตรียมรับมือในครั้งต่อไป
ถึงตอนนั้น หากคิดจะใช้ม้าเพลิงพุ่งโจมตีแนวป้องกันของศัตรูอีกก็ยากแล้ว
ผู้ที่เคลื่อนทัพออกรบล้วนรู้ดีว่า ช่วงก่อนฟ้าสางเป็นเวลาที่ผู้คนคลายความระแวดระวังได้ง่ายที่สุด
สิ่งที่พวกเขารอคอยก็คือช่วงเวลานี้!
บัดนี้ ตราบใดที่ทัพเป่ยฝู่ไม่ยกออกมาโจมตีกองทัพของพวกเขาก่อน พวกเขาก็จะรออยู่เช่นนี้
จากสถานการณ์ในยามนี้ ดูเหมือนทัพเป่ยฝู่เองก็ไม่มีทีท่าจะชิงลงมือ
เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็จงรอต่อไป!
“ถ่ายทอดคำสั่งไปยังทุกกอง ให้ผลัดกันพักผ่อน! แต่ห้ามถอดเกราะหรือวางอาวุธไว้ห่างกาย!”
โหลวอี้กำชับแล้วจึงตามอวี้ไท่เข้าไปในกระโจมใหญ่
ทั้งสองเพิ่งนั่งลง อวี้ไท่ก็เสนอขึ้นว่า “ข้าน้อยเห็นว่า กองทัพของเราทั้งสองฝ่ายควรระดมทหารราบจากค่ายใหญ่ฝ่ายละห้าพันนายมาเป็นกำลังหนุนอีก พระองค์เห็นเป็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“แม่ทัพเฒ่าอวี้กังวลว่าการโจมตียามรุ่งสางจะไม่ราบรื่นหรือ?”
โหลวอี้มองออกในทันทีว่าอวี้ไท่กำลังกังวลเรื่องใด
“พ่ะย่ะค่ะ”
อวี้ไท่มิได้ปิดบังความกังวล “กำลังรบของทัพเป่ยฝู่มิอาจประมาทได้ แม้พวกเราจะเตรียมการไว้พร้อม ก็ต้องเตรียมใจรับมือกับการโจมตีที่ไม่เป็นผลด้วย! หากการโจมตีไม่ราบรื่น ก็จำต้องส่งกำลังหนุนเข้าตีต่อ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าศึกได้พักหายใจ!”