“รายงาน...”
“ทูลท่านอ๋อง กองทัพของเราถูกข้าศึกซุ่มโจมตี กองกำลังที่บุกโจมตีแนวหน้าสูญเสียอย่างหนัก จนแตกตื่นไร้ขวัญ...”
ทหารส่งข่าววิ่งหน้าตาตื่นมารายงานโหลวอี้
โหลวอี้กับอวี้ไท่อยู่ห่างจากสนามรบแนวหน้าอยู่พอสมควร มองเห็นเพียงว่าการโจมตีทางปีกทั้งสองไม่เป็นผล แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับกองกำลังที่บุกโจมตีตรงนั้นกันแน่
หลังทหารส่งข่าวเล่ารายละเอียด ทั้งสองจึงเข้าใจสถานการณ์ตรงแนวหน้า
“ข้าศึกมองแผนของเราออกแล้ว!”
ใบหน้าโหลวอี้เย็นเยียบ เขาหันไปมองอวี้ไท่ซึ่งมีสีหน้าเย็นชาไม่ต่างกัน “ท่านแม่ทัพอวี้ ท่านเห็นว่าเราควรถอยกำลังลงมาก่อน หรือบุกต่อไป?”
หลุมพรางม้า! ฆ้องทองแดง!
เห็นชัดว่าเตรียมไว้รับมือการใช้ม้าศึกเพลิงบุกทะลวงแนวรบ!
เมื่อวานทหารม้าของข้าศึกเพิ่งบุกออกมาจากปีกทั้งสอง
นั่นพิสูจน์ว่าเมื่อวาน ตอนที่ข้าศึกแสร้งโจมตี ยังไม่มีหลุมพรางม้า!
หลุมพรางม้าเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งขุดขึ้นภายหลัง!
เห็นชัดว่าขุดเตรียมไว้รับมือพวกเขาโดยเฉพาะ!
บัดซบ!
แผนการที่ตนตระเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน กลับถูกข้าศึกรู้ล่วงหน้าเสียแล้ว!
เมื่อได้ยินโหลวอี้ถาม อวี้ไท่ก็อดลังเลไม่ได้
หากว่ากันตามเหตุผล ยามนี้พวกเขาควรถอยทัพลงมาก่อน แล้วค่อยปรับแผนใหม่
ทว่าเมื่อถอยกลับ การเสียสละเมื่อครู่ก็จะสูญเปล่าทั้งหมด
“ถอยไม่ได้ ต้องบุกต่อไป!”
อวี้ไท่กัดฟันกล่าว “ยามนี้อย่างน้อยเราก็บุกผ่านช่องโหว่ชั้นแรกมาได้แล้ว หากถอยทัพ ข้าศึกก็จะยึดช่องโหว่กลับคืนได้ทันที ต่อให้พวกมันเตรียมหลุมพรางม้ากับแนวไม้ขวางไว้ เราก็ต้องใช้ศพถมทางให้ได้!”