ยามค่ำคืน อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินร่วมดื่มสุรากับทั้งสามคนอย่างเต็มที่
อวิ๋นเจิงคิดจะมอมเหล้าทั้งสามคนให้เมามาย ทว่าพวกเขาระแวดระวังตัวจากเขาอย่างเห็นได้ชัด พอดื่มได้ที่ก็เริ่มแสร้งทำเป็นเมา
อวิ๋นเจิงสั่งให้คนพาพวกเขากลับไปพักที่ห้องรับรองในที่ว่าการ ส่วนตนก็พาเมี่ยวอินกลับห้องพักเช่นกัน
หลังชำระกายเรียบร้อย ทั้งสองก็ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
“ทั้งสามคนคิดจะทำอะไรกันแน่?”
เมี่ยวอินเท้าคาง เอ่ยถามด้วยความฉงน
“จะทำอะไรได้อีกเล่า?”
อวิ๋นเจิงยิ้มพลางเอ่ยถึงสิ่งที่ตนคาดเดา
หลังฟังคำพูดของอวิ๋นเจิง เมี่ยวอินก็พลันกระจ่างแจ้ง
ต้องกล่าวว่า พี่น้องทั้งสามของอวิ๋นเจิงช่างเป็นบุคคลที่หาได้ยากจริง ๆ
เมื่อเข้าใจแล้ว เมี่ยวอินก็ยิ้มถามอีกว่า “พูดถึงเรื่องนี้ เจ้าไม่คิดจะกักตัวพวกเขาไว้จริงหรือ? ข้าว่าการกักตัวทั้งสามคนไว้ เพื่อเรียกเงินเรียกเสบียงจากอวิ๋นลี่ ก็นับเป็นวิธีที่ไม่เลว”
“เรื่องนี้ไม่ได้แน่”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้า “หากข้ากักตัวพวกเขาไว้ แล้วงานที่ได้รับมอบหมายทำไม่สำเร็จ ก็จะไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีก แล้วข้าจะทำภารกิจที่เสด็จพ่อมอบหมายให้สำเร็จได้อย่างไร? อีกอย่าง หากกักตัวพวกเขาจริง เกรงว่าเจ้าสามจะไม่ยอมเอาเงินกับเสบียงมาไถ่ตัวพวกเขาเสียด้วยซ้ำ!”
พวกเขาก็เป็นพี่น้องของตนเช่นกัน
หากกักตัวพวกเขาไว้ แล้วเจ้าสามไม่เอาเงินกับเสบียงมาไถ่คน ตนจะลงมือสังหารพวกเขาได้หรือ?
หากตนสังหารพวกเขาทั้งสามจริง เจ้าสามคงยิ้มยินดีแม้กระทั่งยามหลับฝัน!
เขาไม่มีวันยอมเป็นดาบให้เจ้าสามหรอก!
“ก็จริง”
เมี่ยวอินครุ่นคิดเล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้าคิดวิธีสร้างความยุ่งยากให้พวกเขาได้หรือยัง?”