หลังเว่ยเหวินจงกับฮั่วกู้จากไป อวิ๋นเจิงก็ไปหาตู้กุยหยวนและคนอื่น ๆ อีกครั้ง
คนทั้งสิบถูกตู้กุยหยวนพาไปฝึกในหุบเขาเล็ก ๆ ห่างจากค่ายใหญ่ใต้ห้าลี้
วิชาการต่อสู้เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
สิ่งที่จำเป็นต้องฝึกเป็นพิเศษแท้จริงแล้วกลับไม่ใช่วิชาการต่อสู้
ทั้งการปลอมตัว การซ่อนเร้น การลอบสังหาร รวมถึงทักษะเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมสุดขั้ว ล้วนต้องฝึกฝน
ตามข้อกำหนดของอวิ๋นเจิง คนเหล่านี้ต้องกลายเป็นภูตผีที่ศัตรูมองไม่เห็น!
สถานการณ์ในอุดมคติคือ ทุกครั้งที่ออกปฏิบัติการ พวกเขาจะสร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ให้แก่ศัตรูได้ ขณะที่ฝ่ายตนกลับไร้บาดแผลและถอยกลับมาอย่างปลอดภัย
ทว่านี่เป็นเพียงสถานการณ์ในอุดมคติเท่านั้น
ความเป็นจริงย่อมไม่อาจดำเนินไปตามความปรารถนาของอวิ๋นเจิงได้ทุกประการ
หลังชี้แนะข้อบกพร่องบางประการในการฝึกแล้ว อวิ๋นเจิงก็จากไป
เมื่อกลับถึงจวน เสิ่นลั่วเยี่ยนก็อดใจไม่ไหว เล่าแผนการร้ายที่แฝงอยู่ในแผนเปิดเผยของเว่ยเหวินจงให้เย่จื่อฟัง
เรื่องนี้ทำให้เสิ่นลั่วเยี่ยนทั้งยินดีและกังวลใจ
ทหารนาไร่นากว่าหนึ่งแสนคน อย่างเลวร้ายที่สุดก็น่าจะคัดทหารที่สู้รบได้ออกมาอย่างน้อยสองหมื่นคน
แต่ปัญหาคือ หากคนจำนวนมากกินตามวิธีเดิม อวิ๋นเจิงคงถูกกินจนหมดตัวแน่!
ทว่าหากจู่ ๆ เปลี่ยนวิธีกิน เกรงว่าคนเหล่านั้นจะกล่าวโทษอวิ๋นเจิงอยู่ในใจอีก
ยามนี้พวกเขากำลังรวบรวมใจทหารด้วยเงินทอง
หากไร้ใจทหาร การจัดการคนกว่าหนึ่งแสนคนคงเป็นปัญหาใหญ่!
เมื่อได้ฟังเสิ่นลั่วเยี่ยนพร่ำบ่นไม่หยุด เย่จื่อก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา
อวิ๋นเจิงเองก็ยิ้มเต็มใบหน้า ดูคล้ายไม่กังวลแม้แต่น้อย
เสิ่นลั่วเยี่ยนกับคนอื่น ๆ มองทั้งสองด้วยความงุนงง นี่เป็นเรื่องน่าขันตรงไหนกัน?