เรื่องบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย สุดท้ายก็ยังไม่ได้ข้อสรุป
ฮ่องเต้เหวินกับเซียวว่านโฉวและคนอื่น ๆ ล้วนคิดจะทำศึกอย่างแน่นอน
ทว่าพวกเขาไม่เพียงต้องคำนึงถึงกำลังของบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย แต่ยังต้องคิดด้วยว่าจะยุติศึกครั้งนี้ได้อย่างรวดเร็วหรือไม่
หากมิใช่เพราะอุทกภัยทางใต้ร้ายแรง ทั้งยังมีโอกาสเกิดโรคระบาด พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่องมากมายถึงเพียงนี้
แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ พวกเขาจำเป็นต้องคิดถึงเรื่องเหล่านี้
หลังออกจากตำหนักบรรทมของฮ่องเต้เหวิน สวีฉือฝู่ก็ไปหาอวิ๋นลี่
ยามนี้อวิ๋นลี่เป็นคนที่มีภาระรัดตัวอย่างยิ่ง ทั้งต้องเป็นผู้นำจัดการเรื่องลดทอนอำนาจตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่ ยังต้องรับผิดชอบจัดการอุทกภัยทางใต้อีกด้วย
ฎีกาจากพื้นที่ต่าง ๆ ทางใต้ล้วนถูกส่งมายังจวนรัชทายาท
เนื้อหาในฎีกาแทบทุกฉบับเหมือนกันหมด
ภัยพิบัติทางใต้ร้ายแรง ราษฎรผู้ประสบภัยต้องพลัดถิ่น เสบียงในแต่ละแคว้นขาดแคลน จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากราชสำนัก
แคว้นที่ประสบภัยร้ายแรงเขียนมาเช่นนี้ ส่วนแคว้นที่เสียหายไม่มากนักก็เขียนมาเช่นเดียวกัน
เมื่อเห็นฎีกายุ่งเหยิงเหล่านี้ อวิ๋นลี่แทบอยากเรียกขุนนางผู้ดูแลแต่ละแคว้นมาประหารเสียให้หมด
พวกไร้ประโยชน์!
นอกจากแบมือขอราชสำนักแล้ว พวกเขาพูดเรื่องอื่นไม่เป็นหรืออย่างไร?
ราชสำนักแต่งตั้งให้พวกเขาเป็นขุนนางผู้ดูแลแต่ละแคว้น ก็เพื่อให้แก้ปัญหา มิใช่สร้างความยุ่งยากให้ราชสำนัก!
“กราบทูลรัชทายาท ใต้เท้าสวีขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
ขณะนั้น องครักษ์จวนรัชทายาทเข้ามารายงาน
“เร็วเข้า เชิญใต้เท้าสวีเข้ามา!”
อวิ๋นลี่สั่งโดยพลัน
สวีฉือฝู่มาถูกเวลาเหลือเกิน
จะได้ให้สวีฉือฝู่ เสนาบดีกรมคลัง ดูฎีกาพวกนี้เสียหน่อย