เมื่อได้รับอนุญาตจากเย่จื่อ อวิ๋นเจิงก็ยินดีอยู่ในใจ
ทันทีที่เย่จื่อหลับตาลง อวิ๋นเจิงก็โน้มเข้าไปจูบนาง
เย่จื่อสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาด
“จูบกันแล้ว จูบกันแล้ว...”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าฮูหยินจื่อคงต้องเป็นคนของท่านอ๋องเข้าสักวัน!”
“จุ๊ ๆ วาสนาดอกท้อของท่านอ๋อง ชวนให้คนอิจฉายิ่งนัก!”
ไกลออกไป ทหารองครักษ์หลายคนแอบมองมา พลางวิจารณ์ด้วยสีหน้าทะลึ่งทะเล้น
“เรื่องที่ไม่ควรมองก็อย่ามอง ระวังท่านอ๋องจะลงโทษพวกเจ้า!”
เกาเหอถลึงตามองคนทั้งกลุ่ม
“พี่เกา รบกวนท่านดึงสายตาของตัวเองกลับมาก่อนเถิด”
“แค่ก ๆ...ข้ากำลังชมทิวทัศน์อยู่!”
“ช่วยสำรวมหน่อย!”
“นั่นสิ!”
คนหลายคนหยอกล้อกันเสียงเบา แม้จะเบือนสายตากลับไปแล้ว แต่หางตาก็ยังจับจ้องอวิ๋นเจิงกับเย่จื่ออยู่
เย่จื่อหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ถึงกับลืมผลักอวิ๋นเจิงที่จูบนางมาเนิ่นนานออกไป
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเย่จื่อก็ได้สติ รีบผลักอวิ๋นเจิงออกไป “พอแล้ว...”
“อืม ๆ”
อวิ๋นเจิงยิ้มอย่างพึงพอใจ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน คราวหน้าค่อยต่อ!”
“ไปตายเสีย!”
เย่จื่อทั้งเขินทั้งโมโห นางหยิกอวิ๋นเจิงอย่างแรง “รีบบอกข้ามา แผนของเจ้าคืออะไรกันแน่?”
ถูกจูบไปแล้ว หากยังถามแผนของอวิ๋นเจิงไม่รู้เรื่อง นางก็คงเสียเปรียบเกินไป
อวิ๋นเจิงหัวเราะเจ้าเล่ห์ แล้วโน้มเข้าไปหาแก้มของเย่จื่ออีกครั้ง
“ตกลงกันแล้วว่าจะจูบแค่ครั้งเดียว!”
เย่จื่อรีบหลบ
อวิ๋นเจิงกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้ากำลังจะกระซิบบอกเจ้าอย่างเงียบ ๆ มิใช่หรือ?”
“ที่นี่ก็ไม่มีใครอื่นเสียหน่อย!”
เย่จื่อกล่าวอย่างเขินอายระคนขุ่นเคือง
“เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ต้องระมัดระวัง!”
อวิ๋นเจิงกล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง “หากมีสายลับเป่ยหวนซ่อนอยู่ในกองหิมะขึ้นมาจะทำอย่างไร?”