ศึกใหญ่ครั้งหนึ่ง แม้ทำให้พวกอวิ๋นเจิงสูญเสียไปบ้าง แต่พวกเขาก็ได้กำไรมหาศาล
ม้าศึกของเป่ยหวนมอบเนื้อมากมายให้แก่พวกเขา
ยามนี้เป็นฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ไม่ต้องกังวลเลยว่าเนื้อเหล่านั้นจะเน่าเสีย
มีเนื้อเหล่านี้ก็เพียงพอให้พวกเขาประทังชีวิตไปจนถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้เกราะมามากมาย แม้จะเป็นเพียงเกราะหนัง แต่ก็ดีกว่าไม่มีมิใช่หรือ?
อย่างน้อยก็ยังพอใช้ติดอาวุธให้กองหนุนได้สักกองหนึ่งมิใช่หรือ?
สิ่งสำคัญที่สุดคือ พวกเขาได้ม้าศึกมาจำนวนมาก
ม้าศึกที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย หากรักษาสักหน่อยก็ยังกลับไปลงสนามรบได้
คำนวณดูแล้ว พวกเขาได้ม้าศึกมามากกว่าสี่พันสี่ร้อยตัว
เมื่อนึกถึงความอับจนหนทางก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาต่อรองราคากับผู้อื่นเพื่อซื้อม้าศึกเพียงยี่สิบตัว อวิ๋นเจิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ปล้นฆ่าชิงทรัพย์นี่แหละได้ผลจริง!
หากทำเช่นนี้อีกสักสองสามครา พวกเขาก็จะมีกองทหารม้านับหมื่นแล้ว!
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกอวี๋ซื่อจงเข้ามา
“ปล่อยเชลยเป่ยหวนสองคน ให้พวกเขาช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้ปันปู้!”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็ส่งจดหมายที่เตรียมไว้ให้อวี๋ซื่อจง
พวกเขาสอบถามสถานการณ์แนวหน้าของเป่ยหวนจากปากเชลยแล้ว และยืนยันได้ว่าปันปู้อยู่ที่แนวหน้า
“จะให้ม้าพวกเขาสองตัวหรือไม่?”
อวี๋ซื่อจงรับจดหมายมา “หากไม่ให้ม้าแก่พวกเขา เกรงว่าคงต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะเดินกลับไปถึง”
“เช่นนั้นก็ให้ไปเถิด!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย “แต่ไม่ต้องให้ม้าศึก ให้ม้าบรรทุกของสองตัวก็พอ พวกเราทำความดีให้ถึงที่สุด มอบเสบียงแห้งให้พวกเขาอีกหน่อยด้วย!”