เสียงระเบิดที่ดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้ทหารราชวงศ์หลีซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่ของเจียเหยาสะดุ้งตกใจ
แรงระเบิดอันรุนแรงมิได้คร่าชีวิตผู้คนมากนัก ทว่ากลับทำให้ทหารทั้งหมดหวาดผวาจนชะงักงัน
ท่ามกลางความโกลาหล ทหารจำนวนไม่น้อยเริ่มแตกหนีกระจัดกระจาย
“ตึกตัก...”
ในยามนั้นเอง เสียงกีบม้าก็ดังใกล้เข้ามาจากระยะไกล ก่อนจะดังกึกก้องจนแทบทำให้หูอื้อ
“สังหาร!”
เสียงตะโกนฆ่าฟันดังกึกก้องสะเทือนฟ้า ทหารม้าชั้นยอดของต้าเฉียนและเป่ยหวนพุ่งทะยานเข้ามาราวกับเทพสังหารผู้เย็นชา
“ถอย!”
“ข้าศึกซุ่มโจมตี!”
“ถอยเร็ว!”
เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้าจำนวนมหาศาล ทหารราชวงศ์หลีต่างเริ่มถอยร่น
แต่พวกเขาจะหนีทหารม้าพ้นได้อย่างไร ไม่นาน ทหารม้าจำนวนมากก็ทะลวงเข้าสู่แนวข้าศึก สังหารทหารฝ่ายตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง
เกาเฉวียนซึ่งอยู่ห่างออกไปก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นเช่นกัน
ชั่วขณะนั้น เขานึกถึงตำนานเกี่ยวกับอวิ๋นเจิงขึ้นมาอีกครั้ง
อวิ๋นเจิงมีเทพอัสนีคอยช่วยเหลือ!
แต่ไม่นาน เกาเฉวียนก็ตั้งสติได้
เทพอัสนีอะไรกัน ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง!
นี่ต้องเป็นอาวุธชนิดหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดรู้จักแน่!
อวิ๋นเจิงอาศัยอาวุธชนิดนี้ จึงบุกยึดเมืองว่านอันได้อย่างรวดเร็ว!
เกาเฉวียนสูดหายใจลึก ก่อนสั่งรองแม่ทัพที่อยู่ข้างกาย “ถึงคราวที่พวกเจ้าต้องลงมือแล้ว!”
“ขอรับ!”
รองแม่ทัพรับคำสั่ง สีหน้าซับซ้อนขณะมองเกาเฉวียน “ท่านแม่ทัพ...รักษาตัวด้วย!”
เขารู้ว่าเกาเฉวียนจะลงมือเป็นเหยื่อล่อคนที่สองด้วยตนเอง
มีเพียงเหยื่อล่อเช่นนี้เท่านั้น จึงจะล่อให้ข้าศึกบุกเข้ามาทั้งหมดได้!
การจากกันครานี้ของพวกเขา คงเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์