บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อนี้ไม่สู้ดีนัก
อวิ๋นลี่มีโทสะอยู่ในใจแต่ไร้ที่ระบาย ทั้งยังต้องปลอบประโลมเหล่าแม่ทัพ นายกอง แล้วจะมีอารมณ์ดีได้อย่างไร
หลังอาหาร อวิ๋นลี่เป็นฝ่ายเอ่ยปากให้โจวเต้ากงเดินเป็นเพื่อนตนตามลำพัง
โจวเต้ากงไม่รู้ว่าอวิ๋นลี่คิดจะทำสิ่งใด จึงได้แต่รับคำ
อวิ๋นลี่ไพล่มือไว้ด้านหลัง พาโจวเต้ากงเดินไปยังลานว่างในค่ายทหาร
“เจ้าประเมินอวิ๋นเจิงไว้อย่างไร?”
ระหว่างเดินอยู่ อวิ๋นลี่ก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ประเมินอวิ๋นเจิงหรือ?
โจวเต้ากงใจสะดุ้ง รีบตอบว่า “องค์ชายหกเป็นถึงองค์ชาย กระหม่อมมิกล้าวิจารณ์โดยพลการพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่เป็นไร พูดมาตามตรงเถิด” อวิ๋นลี่กล่าวเสียงเรียบ
เมื่อเห็นอวิ๋นลี่ยืนกรานจะถาม โจวเต้ากงจึงจำต้องฝืนใจกล่าวว่า “องค์ชายหกชำนาญการศึก มีความดีความชอบใหญ่หลวงต่อต้าเฉียน! ทว่าทรงกุมกำลังทหารไว้ในมือ ไม่ปฏิบัติตามพระบัญชาของราชสำนัก นับเป็นภัยร้ายแรงที่คุกคามราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ...”
ต่อหน้ารัชทายาทอย่างอวิ๋นลี่ โจวเต้ากงจำต้องกล่าวเช่นนี้
เขารู้ดีแก่ใจ หากกล้าเอ่ยชมอวิ๋นเจิง เกรงว่าจะนำความเดือดร้อนมาให้โดยไม่จำเป็น
อวิ๋นลี่พอใจกับคำตอบของโจวเต้ากงอยู่บ้าง ก่อนถามต่อว่า “เรื่องที่เหล่าลิ่วจะเข้าพิธีอภิเษกกับเจียเหยาที่จวิ้นซื่อฟาง เจ้าคงรู้แล้วกระมัง?”
“แม่ทัพผู้น้อยเคยได้ยินมาบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
โจวเต้ากงตอบอย่างนอบน้อม
“ครานี้เหล่าลิ่วเดินทางมา คงนำกำลังทหารมาด้วย แต่ข้าคาดว่าคงไม่เกินห้าพันนาย” อวิ๋นลี่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนถามตรงๆ ว่า “หากข้าสั่งให้เจ้านำทัพไปจับกุมเหล่าลิ่ว เจ้ากล้าลองหรือไม่?”
อวิ๋นลี่ยังถือว่ารอบคอบ เพียงกล่าวว่าจับกุม มิได้พูดถึงการซุ่มสังหาร
แต่โจวเต้ากงมิใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจความหมายแฝงในนั้น
โจวเต้ากงรู้สึกเพียงว่าในศีรษะมีเสียงอื้ออึง รีบเกลี้ยกล่อมว่า “องค์ชายหกทรงเป็นอ๋องจิ้งเป่ย แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้น และเจี๋ยตู้สื่อซั่วเป่ย หากไม่มีพระราชโองการจากฝ่าบาท แม่ทัพผู้น้อยมิกล้าลงมือกับองค์ชายหกเป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ...”