เจียเหยามาแล้วหรือ?
เสียงนางกำนัลเอ่ยขึ้น ทำให้เสียงขับร้องของคนทั้งหลายหยุดลงฉับพลัน อวิ๋นเจิงเองก็ชะงักงันอยู่กับที่
เขายังคิดอยู่เลยว่า หลังปีใหม่จะอาศัยช่วงที่อากาศยังหนาว และงานก็ไม่ได้มีมากนัก เดินทางไปเป่ยหวนเสียแต่เนิ่น ๆ ดีหรือไม่!
ไม่นึกเลยว่าเจียเหยาจะมาถึงก่อนเสียแล้ว
“ยังยืนงงอะไรอยู่อีก? ยอดดวงใจเจียเหยาของท่านมาแล้ว ยังไม่ไปรับนางอีกหรือ?”
เมี่ยวอินดึงอวิ๋นเจิงเบา ๆ พลางหยอกเย้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“แค่ก ๆ…”
อวิ๋นเจิงได้สติขึ้นมา ยื่นมือไปตบสะโพกเมี่ยวอินเบา ๆ “พวกเจ้ามิใช่ยอดดวงใจของข้าทุกคนหรือ?”
“ช่างไม่รู้จักอาย!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนหน้าแดงด้วยความเขินอาย “ไปกันเถิด เจียเหยาเดินทางฝ่าลมฝ่าหิมะมาไกลถึงเพียงนี้ พวกเราไปพบพี่น้องผู้นี้ด้วยกันเถอะ!”
อีกสองวันก็จะถึงวันขึ้นปีใหม่แล้ว
เห็นได้ชัดว่าเจียเหยากะเวลาเดินทางมาอย่างพอเหมาะ
ระหว่างพูดคุยกัน ทุกคนก็เดินออกไปด้านนอก
พวกเขาเพิ่งออกจากเรือนชั้นใน สาวใช้คนหนึ่งก็พาเจียเหยาเดินมาทางนี้
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิง แววดีใจพลันฉายผ่านใบหน้าเจียเหยา นางรีบก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหา “คารวะสามี คารวะพี่สาวทั้งสี่”
เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น เย่จื่อกับคนอื่น ๆ ยังพอรับมือได้ แต่ซินเซิงกลับลนลานเสียจนรีบยอบกายคำนับเจียเหยา “คารวะพี่เจียเหยา…”
“พวกเจ้าทำอะไรกัน?” อวิ๋นเจิงหัวเราะพลางมองซินเซิง “นางหยอกเจ้าอยู่ต่างหาก!”
“หา?”
ซินเซิงชะงักไป ใบหน้าแดงก่ำขึ้นในพริบตา
เจียเหยายิ้มแย้ม ก่อนจะขยับเข้าไปหาอวิ๋นเจิงด้วยท่าทีเบิกบาน แล้วคว้ามือเขาไว้โดยไม่พูดพร่ำ “มือข้าแทบจะแข็งเป็นน้ำแข็งแล้ว ให้ข้าอุ่นสักหน่อยเถิด…”