สามวันต่อมา คนของหน่วยสิบแปดองครักษ์วิญญาณก็เที่ยวเล่นจนหนำใจ
หลังจากสี่คนที่พิการร่ำลากับพี่น้องร่วมหน่วยแล้ว ก็ออกจากจิงหยางมุ่งหน้าไปซั่วฟาง
คนยี่สิบเอ็ดคนที่คัดเลือกจากกองกำลังของหลี่ซิ่วมาเสริมกำลังก็มาถึงจิงหยางแล้วเช่นกัน
อวิ๋นเจิงแบ่งคนทั้งยี่สิบเอ็ดกระจายเข้าไปในสิบแปดหน่วยย่อย ให้สมาชิกเก่าพาสมาชิกใหม่
บัดนี้เขายังไม่ได้รับข่าวคราวเพิ่มเติมเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของหนูตัวนั้น จึงยังไม่มีภารกิจมอบหมายให้หน่วยสิบแปดองครักษ์วิญญาณ
พวกเขาจึงใช้ช่วงเวลานี้ฝึกฝนกันให้ดี เพิ่มพูนความเข้าขากัน
วันรุ่งขึ้นหลังจัดการเรื่องหน่วยสิบแปดองครักษ์วิญญาณเรียบร้อย จี้หร่านก็ถูกลอบคุมตัวมาจิงหยาง
เมื่อเผชิญสายตาของอวิ๋นเจิง จี้หร่านกลับไม่แสดงความหวาดกลัว ตรงกันข้าม สีหน้าของเขากลับคล้ายได้ปลดเปลื้องภาระ
“เจ้าไม่กลัวหรือ?”
อวิ๋นเจิงถามจี้หร่านอย่างสนอกสนใจ
“กลัว! แน่นอนว่ากลัว!”
จี้หร่านผ่อนลมหายใจขุ่นมัวยาวเหยียด “ทุกวันข้าหวาดระแวง ระมัดระวังทุกย่างก้าว กลัวท่านอ๋องจะล่วงรู้ฐานะของข้า จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร?”
“ในเมื่อกลัว เหตุใดไม่สารภาพกับข้าตั้งแต่แรก?”
อวิ๋นเจิงกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าน่าจะรู้จักข้าพอสมควรแล้ว หากสารภาพตามตรง อย่างไรข้าก็ย่อมไว้ชีวิตเจ้าได้”
จี้หร่านยิ้มขื่น “หนทางบางสาย เมื่อก้าวเดินไปแล้ว ก็ไม่อาจหันกลับได้อีก”
ตั้งแต่เริ่มก้าวลงบนเส้นทางนี้ เขาก็รู้ดีว่ามันอาจเป็นทางตัน
แต่เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ไม่มีสิทธิ์เลือกเลย!
หากเลือกได้ เขายินดีไม่เข้าสู่วงการขุนนางตั้งแต่แรก