อวิ๋นเจิงติดตามอู๋เต้ามาถึงตระกูลอู๋
เมื่อทราบข่าว คนตระกูลอู๋ก็ออกมาต้อนรับที่หน้าประตูแต่เนิ่น ๆ
อวิ๋นเจิงเพิ่งลงจากรถม้า ก็เห็นหหลานฮว่าท่ามกลางฝูงชน
“คารวะท่านอ๋อง”
ทุกคนประสานมือคำนับพร้อมกัน
“ไม่ต้องมากพิธี”
อวิ๋นเจิงยิ้ม แล้วหันไปมองอู๋เต้า
ทว่าอู๋เต้ากลับเพียงยิ้มอย่างไม่แสดงสีหน้า
เอาเถิด!
ดูท่าผู้เฒ่าผู้นี้เตรียมการไว้แต่แรกแล้ว
คงตั้งแต่เมื่อวานที่เขาบอกอีกฝ่ายว่าจะหารือเรื่องการสอบฤดูใบไม้ร่วงกันตามลำพัง ผู้เฒ่าก็คิดจะลากเขามาที่ตระกูลอู๋แล้ว
ส่วนหหลานฮว่า แน่นอนว่าผู้เฒ่าคงเรียกนางมา
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าผู้เฒ่าหมายจะจับคู่เขากับหหลานฮว่า
ช่างจับคู่ผิดฝาผิดตัวเสียจริง!
อวิ๋นเจิงยิ้มอย่างจนใจ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขารู้ว่าอู๋เต้าไม่ได้คิดจะใช้การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเขาเหมือนคนอื่น
ผู้เฒ่าผู้นี้เพียงอยากจับคู่เขากับหลานสาวของตนเท่านั้น
“ท่านอ๋อง เชิญพ่ะย่ะค่ะ!”
อู๋เต้ายกมือผายเชิญ
“เชิญ!”
อวิ๋นเจิงยิ้ม แล้วก้าวเข้าไปในตระกูลอู๋
อู๋เต้าเหลือบมองหหลานฮว่าคราหนึ่ง ก่อนเดินตามเข้าไป
เมื่อทั้งสองผ่านประตูใหญ่เข้าไปแล้ว คนอื่น ๆ จึงทยอยตามเข้าไป มีเพียงหหลานฮว่าที่ยังคงยืนนิ่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น
“ยังยืนเหม่ออะไรอยู่อีก?”
ฮูหยินอู๋หันกลับมา เดินเข้าไปใกล้หหลานฮว่าแล้วดึงแขนนางเบา ๆ พลางลดเสียงกล่าวว่า “ท่านน้าของเจ้าหน้าด้านเชิญท่านอ๋องมาถึงบ้านแล้ว เจ้าต้องรู้จักรักษาโอกาสนี้ไว้ให้ดี”
นางยึดมั่นในความคิดของตนมาโดยตลอด