ยามเช้า อวิ๋นเจิงมาถึงจวนสกุลเสิ่นแต่เช้าตรู่
บัดนี้จวนสกุลเสิ่นถูกประดับตกแต่งจนดูเป็นมงคลไปทั่วแล้ว
ภายใต้การนำทางของบ่าวในจวน อวิ๋นเจิงมาถึงลานฝึกยุทธ์ของสกุลเสิ่น
เวลานี้ เสิ่นลั่วเยี่ยนกำลังถือทวนลายเมฆ ฝึกฝนคนสิบกว่าคนที่คัดเลือกมาจากจวนสกุลเสิ่น
เมื่อไม่มีเกราะ พวกเขาจึงผูกถุงทรายไว้ที่แขนและขา
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงก้าวเข้ามา ทุกคนก็หยุดฝึกและคำนับเขาโดยพลัน
อวิ๋นเจิงยังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นลั่วเยี่ยนก็พลันตวาดเสียงใส “ฝึกต่อ! จงฟังให้ชัด แม่ทัพยังไม่ออกคำสั่ง ทหารห้ามถอดเกราะ! หากมีครั้งหน้า จะลงโทษตามกฎทหาร!”
โอ้โฮ!
สตรีผู้นี้มีมาดแม่ทัพอยู่บ้างจริง ๆ!
รอยยิ้มวูบหนึ่งปรากฏบนใบหน้าอวิ๋นเจิง เขาหันไปกล่าวกับทุกคนอีกว่า “ฟังคุณหนูของพวกเจ้า”
เมื่ออวิ๋นเจิงเอ่ยปาก ทุกคนก็รีบฝึกต่อ
อวิ๋นเจิงไม่รบกวนพวกเขา เพียงนั่งลงข้าง ๆ เฝ้ามองการฝึกอย่างเงียบ ๆ
วิธีฝึกของเสิ่นลั่วเยี่ยนเรียบง่ายนัก นางให้คนสิบกว่าคนตั้งค่ายกลปกป้องหลักไม้ต้นหนึ่ง ส่วนตัวนางเองเป็นฝ่ายโจมตีหลักไม้
อวิ๋นเจิงเห็นเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าหลักไม้นั้นหมายถึงตัวเขา
อืม!
ไม่เลว!
สตรีผู้นี้แม้จะห้าวหาญไปสักหน่อย แต่ทำงานได้รอบคอบทีเดียว
เมื่อมีทหารประจำจวนห้าร้อยนายที่ตู้กุยหยวนและคนอื่น ๆ ฝึกฝนไว้ บวกกับคนของจวนสกุลเสิ่น การรักษาความปลอดภัยของเขาก็นับว่ารัดกุมยิ่งแล้ว
หากเป็นคนทั่วไป คิดจะสังหารเขาในสนามรบคงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่หากอีกฝ่ายล้วนเป็นยอดฝีมืออย่างเสิ่นลั่วเยี่ยน ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เช่นในยามนี้
แม้เสิ่นลั่วเยี่ยนจะยังมิได้ใช้กำลังเต็มที่ นางก็ยังฝ่าแนวป้องกันของทุกคนได้อย่างง่ายดาย ปลายทวนจ่อเข้ากับหลักไม้โดยตรง
การโจมตีครั้งนี้หมายถึงภารกิจคุ้มกันของพวกเขาล้มเหลว