ช่องเขาหลางหยา
อวิ๋นเจิงเคยกล่าวถึงสถานที่แห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน ทว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางมาถึงช่องเขาหลางหยา
ช่องเขาหลางหยาอยู่บริเวณต้นกำเนิดของแม่น้ำไป๋สุ่ย
ยามนี้เป็นช่วงกลางฤดูหนาวของซั่วเป่ย ทอดสายตามองไปทั่วล้วนขาวโพลนราวกับถูกห่มคลุมด้วยหิมะ
อวิ๋นเจิงพาคนกลุ่มหนึ่งมายังช่องเขาหลางหยาเพื่อตรวจสอบภูมิประเทศ
เพราะเจียเหยาอยู่ด้วย เขาจึงไม่ได้หยิบกล้องส่องทางไกลออกมา ใช้เพียงสายตาสำรวจพื้นที่
เมื่อเงยหน้ามอง ยอดเขาแต่ละลูกเรียงสลับทับซ้อนกันราวกับเขี้ยวหมาป่า
ชื่อช่องเขาหลางหยาก็มาจากลักษณะเช่นนี้
แม่น้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็งไหลผ่านช่องเขา ทอดยาวไปจนถึงพื้นที่ตอนล่าง
ตำแหน่งที่พวกเขาเคยป้องกันเป็นจุดสำคัญนั้นมีความกว้างไม่ถึงร้อยจั้ง
ทว่าภูมิประเทศโดยรอบสูงชันและอันตราย รถบรรทุกที่ใช้ม้าลากไม่อาจผ่านไปได้
หากต้องการขนส่งเสบียงจำนวนมาก จำเป็นต้องบุกเบิกเส้นทางที่เหมาะสมขึ้นมาสายหนึ่ง
หากไม่มีดินระเบิดช่วย นี่คงเป็นงานก่อสร้างขนาดมหึมา
แน่นอนว่าแม้มีดินระเบิดช่วย ความยากของงานนี้ก็ยังไม่น้อย
ทหารเกณฑ์หนึ่งหมื่นนาย เกรงว่าจะทำงานให้เสร็จก่อนฤดูใบไม้ผลิไม่ได้
ยังต้องเพิ่มกำลังคนอีก!
กลับไปค่อยขนนักโทษมาอีกหนึ่งหมื่นคนก็แล้วกัน!
เมื่อมองช่องเขาหลางหยาตรงหน้า เจียเหยาก็อดยิ้มขื่นในใจไม่ได้ “หากตอนนั้นข้าเป็นผู้นำทัพ ข้าคงไม่คิดโจมตีช่องเขาหลางหยา”
“ข้าก็ไม่คิดโจมตีที่นี่เช่นกัน”
อวิ๋นเจิงพยักหน้ายิ้ม “แต่หากไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ข้าอาจต้องเสี่ยงอันตราย”
ที่นี่มีจุดบกพร่องร้ายแรงอยู่ข้อหนึ่ง