“เหลวไหล!”
ฮ่องเต้เหวินตรัสตำหนิเหล่าซื่อกับเหล่เอ้อร์ “หากเราไม่พยักหน้า รัชทายาทจะระดมทหารได้อย่างไร? พวกเจ้าคงมิได้คิดจะใส่ร้ายว่ารัชทายาทสมคบกับจ้าวจี๋ต่ออีกกระทงกระมัง? อย่างไร อยากให้เราปลดรัชทายาทหรือ?”
พระเนตรของฮ่องเต้เหวินเย็นเยียบ ทอดมองเหล่เอ้อร์กับเหล่าซื่ออย่างเย็นชา
พระองค์ทรงทราบว่าเหล่เอ้อร์กับเหล่าซื่อเริ่มร้อนรนแล้ว
แต่เรื่องให้อวิ๋นลี่สำเร็จราชการ พระองค์ทรงตัดสินพระทัยไว้แต่แรก
เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!
“กระหม่อม…มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อเผชิญกับสายพระเนตรของฮ่องเต้เหวิน ทั้งสองก็หมดท่าทีแข็งกร้าวลงทันที
การใส่ร้ายว่ารัชทายาทสมคบคิดกับแม่ทัพชายแดนถือเป็นความผิดร้ายแรง
ต่อให้พวกเขาคิดเช่นนั้นจริง หากไม่มีหลักฐานแน่นหนา ก็ไม่กล้าพูดออกมา
“เก็บความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกเจ้าเสีย!”
ฮ่องเต้เหวินตรัสเตือนทั้งสอง ก่อนจะทอดพระเนตรเหล่าขุนนาง “เรามีพระวรกายไม่สู้ดี จึงให้รัชทายาทสำเร็จราชการ มิใช่จะสละราชบัลลังก์! เราตัดสินใจแล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องหารืออีก! บัดนี้รัชทายาทยังต้องฝึกฝนขัดเกลา พวกเจ้าจงช่วยเหลือรัชทายาทให้ดี!”
ตรัสจบ ฮ่องเต้เหวินก็ทรงประคองอวิ๋นลี่ให้ลุกขึ้นจากพื้นด้วยพระองค์เอง
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าขุนนาง ฮ่องเต้เหวินทรงกดอวิ๋นลี่ให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างพระที่นั่งด้วยพระองค์เอง
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่เอ้อร์กับเหล่าซื่อและพวกพ้องต่างหน้าซีดเผือด
จบสิ้นแล้ว!
ทุกอย่างกลายเป็นข้อยุติแล้ว!
“การประชุมขุนนางในท้องพระโรงวันนี้ ให้รัชทายาทเป็นประธาน!”
ฮ่องเต้เหวินทรงประกาศเสียงดัง พลางเสด็จไปยังฉากกั้นด้านหลังพระที่นั่งอย่างช้า ๆ