จนถึงยามเที่ยง อวิ๋นลี่จึงประกาศเลิกประชุมขุนนาง
มิใช่เพราะจัดการปัญหาทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว แต่เพราะทุกคนต่างหิวโหย
วันนี้ในท้องพระโรงกลับไม่มีการโต้เถียงกัน
ทว่าบรรยากาศในท้องพระโรงกลับผิดแผกไปอย่างยิ่ง
อวิ๋นลี่สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแรงกดดันจากเหล่าขุนนาง
ที่สำคัญคือ คำพูดของขุนนางหลายคนล้วนมีเหตุผล เขาอยากโต้แย้งก็ยังหาข้อโต้แย้งไม่ได้
ระหว่างทางกลับจวนรัชทายาท อวิ๋นลี่ปวดศีรษะจนแทบระเบิด ในหัวมีแต่คำว่า “เงิน” “เสบียง” และ “ยุทโธปกรณ์”
เรื่องเสบียงห้าแสนตั้นที่มอบให้อวิ๋นเจิง หลังจากขุนนางถกเถียงกันอย่างดุเดือดแล้ว ต่างก็เห็นพ้องต้องกัน
ถึงอย่างไร มันเทศดินที่ให้ผลผลิตสูงเช่นนี้ สำหรับต้าเฉียนแล้วนับเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแท้จริง
แม้เสบียงห้าแสนตั้นจะมีจำนวนมาก แต่ก็มิได้มอบให้ในคราวเดียว
เมื่อเก็บเกี่ยวธัญพืชฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงได้แล้ว ราชสำนักก็ยังพอแบกรับไหว
ทว่าเรื่องเงินกับยุทโธปกรณ์กลับทำให้อวิ๋นลี่ปวดหัวจริง ๆ
สถานการณ์เช่นนี้ อวิ๋นลี่คิดจะขยายกองทัพย่อมเป็นไปไม่ได้
ไม่มีเงิน ไม่มียุทโธปกรณ์ จะเอาอะไรไปขยายกองทัพ?
ราชสำนักคงมิอาจนำเงินกับเสบียงไปเลี้ยงทหารนับล้านที่ไม่มีแม้แต่อาวุธและเกราะกระมัง?
ราชสำนักไม่มีเงิน เขาเองก็ไม่มีเงิน
ที่สำคัญคือ ทุกแห่งหนล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น!
เงินเหล่านี้จะหามาจากที่ใดกันแน่?
อวิ๋นลี่ทุกข์ระทมอยู่ในใจ ความยินดีที่ได้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้สูญสิ้นไปจนหมด
“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับองค์รัชทายาทเพคะ!”
อวิ๋นลี่เพิ่งกลับถึงจวนรัชทายาท พระชายารัชทายาทกู้เหลียนเยว่ก็พาสตรีงามหลายคนเข้ามากล่าวแสดงความยินดี
พวกนางต่างทราบข่าวที่อวิ๋นลี่ได้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้แล้ว