“อ้วก...”
กลางทะเล ฉินชีหู่ขย้อนจนแทบหมดไส้หมดพุง
ฉินชีหู่ผู้เคยวางท่าผยองอยู่เสมอ บัดนี้กลายเป็นแมวขี้เมาไปเสียแล้ว
มิใช่แค่ฉินชีหู่ แม้แต่เมี่ยวอินและทหารองครักษ์อีกหลายคนก็อาเจียนจนแทบหมดไส้หมดพุง
หลายคนรู้สึกราวกับจะอาเจียนน้ำดีออกมาด้วย
มีเพียงคนส่วนน้อยยิ่งนักที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปรับตัวเก่งหรือด้วยเหตุผลอื่น จึงไม่เมาเรืออาเจียนเหมือนพวกเขา
บังเอิญว่าอวิ๋นเจิงเป็นหนึ่งในนั้น
อวิ๋นเจิงเพียงเวียนศีรษะเล็กน้อย แม้สภาพจิตใจจะไม่ค่อยดีนัก แต่ยังเดินไปเดินมาบนเรือรบได้
“ข้า...จะไม่ลงเรืออีกแล้ว...”
ฉินชีหู่อาเจียนจนไม่มีอะไรจะอาเจียนอีกแล้ว จึงนอนแผ่หมดแรงบ่นกับอวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงมองฉินชีหู่อย่างสมน้ำหน้า “เจ้าไม่ได้คุยโวว่าตนไม่เมาเรือหรอกหรือ?”
“ข้า...”
ยามนี้ฉินชีหู่มีแต่ความทุกข์ที่พูดไม่ออก
บัดซบเอ๊ย! เมื่อก่อนเขาก็เคยนั่งเรือมาแล้ว!
แต่เรือเหล่านั้นแล่นอยู่ในแม่น้ำลำคลองทั้งสิ้น
เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเรือกลางทะเลกับเรือในแม่น้ำลำคลองต่างกันถึงเพียงนี้!
หากรู้แต่แรก ต่อให้พูดอย่างไรก็ไม่ยอมตามมาร่วมวงแน่
ขี่ม้าอย่างเริงร่า บางครั้งยังอาจได้ล่าสัตว์เสียด้วยซ้ำ มิสบายกว่ามาทนทุกข์กลางทะเลหรอกหรือ?
คนเขาว่าความอยากรู้อยากเห็นทำให้แมวตาย เห็นทีจะจริงแท้!
เรือรบเวรเอ๊ย!
ของพรรค์นี้มีอะไรน่าดูกัน?
ฉินชีหู่พรั่งพรูความขมขื่นอยู่ในใจ
“เอาละ เลิกบ่นได้แล้ว อาเจียนไปอาเจียนมา เดี๋ยวก็ชินเอง”
อวิ๋นเจิงยิ้มพลางมองฉินชีหู่ “เจ้าพักสักหน่อยเถิด ข้าจะไปดูเมี่ยวอิน นางดีขึ้นมากแล้ววันนี้ เจ้าก็พยายามปรับตัวให้ได้โดยเร็ว”