เมื่อได้ฟังคำของฮ่องเต้เหวิน เหล่าขุนนางก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ไส้ศึก!
มีคนในราชสำนักลอบสมคบคิดกับเป่ยหวน!
มิน่าเล่าฮ่องเต้เหวินจึงกริ้วถึงเพียงนี้
ดูท่าคราวนี้คงมีคนเคราะห์ร้ายแล้ว!
อวิ๋นลี่กับสวีฉือฝู่สบตากันเงียบ ๆ ในใจลอบหัวเราะไม่หยุด
เป็นไปตามที่ทั้งสองคาดไว้จริง ๆ!
ปันปู้ลงมือทำตามแผนจริง ๆ ด้วย!
อวิ๋นลี่เหลือบมองอวิ๋นเจิง พลางหัวเราะลั่นในใจ
ไอ้คนไร้ค่า!
นี่คือจุดจบของคนที่กล้ามาล่วงเกินข้า!
อวิ๋นเจิงก้มหน้าต่ำ ในใจลอบโล่งอก
บัดซบ!
ยังดีที่ข้าวางแผนไว้ล่วงหน้า!
มิฉะนั้นคราวนี้คงถูกเล่นงานจนตายแน่!
มู่ซุ่นประสานมือรับจดหมายจากพระหัตถ์ฮ่องเต้เหวิน แล้วอ่านออกเสียงดังต่อหน้าทุกคนว่า “องค์ชายหก...”
เนื้อหาในจดหมายเรียบง่ายยิ่ง
มีเพียงปันปู้เขียนจดหมายแจ้งอวิ๋นเจิงว่า ในงานเลี้ยงต้อนรับครั้งก่อน เขาให้ความร่วมมือกับอวิ๋นเจิงแสดงละครจนจบแล้ว วันนี้ยามหารือเรื่องขอเสบียง ขอให้อวิ๋นเจิงช่วยเหลือให้มาก หากเรื่องนี้สำเร็จ เป่ยหวนย่อมมีของกำนัลตอบแทนอย่างงาม!
เมื่อได้ฟังเนื้อความที่มู่ซุ่นอ่าน สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังอวิ๋นเจิง
ทันทีที่มู่ซุ่นอ่านจบ ผู้คนก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน
“มิน่าองค์ชายหกจึงแก้ปริศนาลูกบาศก์กลได้ ที่แท้ก็วางแผนไว้ก่อนแล้ว!”
“เกรงว่าแม้แต่เรื่องพนันในภายหลังก็คงเป็นสิ่งที่พวกเขาตกลงกันไว้ล่วงหน้า!”
“แน่นอน! การกู้คืนดินแดนที่เสียไปเป็นความดีความชอบยิ่งใหญ่ คาดว่าพวกเขาคงคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าองค์ชายหกจะได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง!”
“มิน่าองค์ชายหกถึงมุ่งหน้าไปซั่วเป่ย ที่แท้ก็ลอบสมคบกับเป่ยหวน เมื่อไปถึงซั่วเป่ยแล้ว ย่อมร่วมมือกับเป่ยหวนจากภายใน คิดช่วงชิงบัลลังก์ต้าเฉียน!”