ค่ายใหญ่ของเป่ยหวนตั้งอยู่ทางตะวันตกของทุ่งหญ้าชิ่นหลิน
ห่างจากค่ายใหญ่ของอวิ๋นเจิงและพวกเขาเกือบห้าร้อยลี้
ระยะทางนี้ไม่ใกล้ไม่ไกล
ภายใต้สภาพอากาศเช่นนี้ หากทั้งสองฝ่ายต้องการส่งกำลังไปช่วยเหลือกัน อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาสามถึงสี่วัน
หากเผชิญกับสภาพอากาศรุนแรงอย่างพายุหิมะขาวโพลน ระยะเวลาในการส่งกำลังก็จะยิ่งยาวนานขึ้น
ชนเผ่าเถื่อนทางเหนือไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่โตเสียที เจียเหยาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
นางสงสัยว่าคนที่นางส่งไปสืบข่าวในดินแดนของชนเผ่าเถื่อนทางเหนือ อาจตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกทางเหนือแล้วหรือไม่
มิฉะนั้นเวลาผ่านไปนานเพียงนี้ เหตุใดจึงยังไม่มีข่าวความเคลื่อนไหวล่าสุดของกองทัพชนเผ่าเถื่อนทางเหนือส่งกลับมาอีก?
ยิ่งคิดเจียเหยาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
ศึกใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น การไม่รู้ความเคลื่อนไหวของศัตรูนับเป็นเรื่องน่ากลัวที่สุด!
พวกเขารวบรวมกำลังพลเกือบทั้งหมดมาไว้ที่นี่แล้ว
หากการคาดการณ์ผิดพลาด ชนเผ่าเถื่อนทางเหนือบุกเข้าเขตเป่ยหวนจากทางอื่น เป่ยหวนคงต้องเผชิญหายนะครั้งใหญ่เป็นแน่!
เพียงนึกถึงเรื่องนี้ เจียเหยาก็รู้สึกกระสับกระส่ายนั่งไม่ติด
เมื่อความกลัดกลุ้มรุมเร้า เจียเหยาจึงหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่ข้างกายมาสวม ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากกระโจม
ด้านนอกปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง
ลมหนาวพัดหวีดหวิว ส่งเสียงโหยหวนประหนึ่งภูตผีร่ำไห้และหมาป่าคร่ำครวญเป็นระยะ
อากาศเช่นนี้ เจียเหยามิได้ให้ทหารฝึกซ้อม
นอกจากทหารลาดตระเวนแล้ว ทหารส่วนใหญ่ต่างหลบอยู่ในกระโจม